Azken egun hauetan izugarri urduri sentitzen naiz, korapilo bat daukat sabelean, eta martilleo bat buruan, errealitateaz jabetzen ari naiz baina asko kostatzen ari zait onartzea.
Onartzea nire egoera eta besteena, pasatako trenak ahaztea eta estazio berriak aurkitzea.
Oraindik amets batean bezala bizi naiz ohartu gabe amets hori ez dela sekula existitu, dena nire irudimen hutsa izan dela, eta ezin naiz irudi horretaz despegatu, baina nahi dut eta gainera behar dut, benetan inoiz zoriontsu izateko ezinbestekoa zait ezustean edo nahigabean eraikitako muro eta kate guztiak apurtzea.
Zein konplikatuak garen bizidunak, gure bizitzan pasatako unetxoei lotzen gatzaizkie ohartu gabe hori besterik ez direla izan, transitoko uneak, baina batzuetan heldu leku bihurtzen ditugu gure gabeziak estali nahiean edo.
Bizitzako eremu guztietan denak dira askatu beharreko korapiloak, baina batzuetan gogorregiak dira eta ez dira hala nola askatzen. Eta hortan datza azken finean zoriontasunaren ardatza, norberak eraikitako kateak apurtzean norbera izaten ikasteko eta besteenganako harremanak modu sano eta natural batean eraikitzeko.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina