Aulki batean eserita nago
hankak zabalik
buru bat
nire iztartean
gora begiratu
du
irribarre
bat ahoan
Zu zara
nire
barrunbeak esploratzen
Derrepentean
esnatu naiz
izerditan
blai
dena
bustita
baita
hankartea ere
eta ohean
bilatu zaitut
ametsetan
nagoela
jabetu
arte
Penatuta
baina
lanak neure
kabuz
amaitu behar
izan ditut
zure ahoaz
nire sekretuak
miazkatzen
zabiltzala
imajinatzen dudan bitartean
Herenegun nioen amets bat nuela. Beno, zintzoa izateko amets ugari daukat, edo izan dut edo izango dut. Lehengoan bihotzeko kontuetan korapilatu nintzen, maitasuna delako mundua mugitzen duena, edo hori da behinik behin nire iritzi xumea. Baina bestelako ametsak ere baditut, ugariak, eta batzuk sekula beteko ez direla dakidan modu berean, beste batzuk gauzagarriak dira. Eta gauzatzen dira.
Ez da nire asmoa hemen eta orain biluztea, nire amets guztiak aitortzea, norberarentzat gauzak gordetzea ederra baita, hor baitatza ametsaren magia. Baina beste bat aitortuko dizuet, zuentzat huskeria bat izatearen inolako beldurrik gabe.
Amets bat izan dut, eta bertan
itsasondoan egiten nuen lan (bai, gehiengoak bizirauteko lana derrigorrezkoa
dugu, lanak duin egiten diguneko esaldi, iritzi edo dena delakoa, jauntxo
kapitalista batek botatako amarru bat dela pentsatu arren). Ba esan bezala,
lanetik irten eta itsasondoan nengoen, olatuen marmarra entzunez, laneko
estresa paseo bat emanez baretuz, edo uretan murgilduz.
Ba aizue, ametsa bete zait, lortu dut.
Nire jubilazio arteko lan urteak itsasondoan igarotzeko aukera izango dut, eta
egia esanda oso pozik nago. Maitasunik ez, baina, gutxienez, egunero bakea sentitzeko
tartea izango dudalako.
Amets bat nuen (beste batzuen artean) eta bete zait.
Amesten jarraituko dut, zer gerta ere. Eta zuk, ba al duzu ametsik?
Irakurle maitea, ez zaitzala izenburu horrek nahasmenera eraman. Ez naiz ariko 1963ko abuztuaren 28 hartan Martin Luther Kingek ahotan izan zuen ametsaz. Ni ez naiz ez kolektibo baten, ez herri baten, ez erakunde baten eledun, ezta inoren ordezkari ere. Ni neure buruaren adierazle besterik ez naiz, eta oraingoan nire hitzek altruismotik gutxi izango dute, nire zilborretik eta nire zilborrerako adierazitakoak besterik ez dira.
Amets bat daukat, sarritan errepikatzen zaidana, esna nagoela, beti. Kaletik noa eta ustekabean parez pare agertzen zara. Elkarri begiratzen diogu, hurbildu egiten gara eta hitzik esan gabe aurrez aurre gaudenean, besarkatu eta musukatzen hasten gara, sutsuki.
Irudi hori hainbat filmetan ikusi izan dugu sarri, baina beti esaten da errealitateak fikzioa gainditzen duela, beraz, zergatik ez litzaidake niri halakorik gertatu behar?
Eta bai amets hori izan dut, askotan, maite desberdinekin, bizitzako une anitzetan, baina orain artean ez zait sekula bete. Aitzitik, normalean kontrakoa gertatu izan zaidala iruditzen zait, nire desiotako objektua ez ikusiarena egiten saiatu dela alegia. Edota hori ezinezkoa izan bada, nahiko hotz agurtu nauela eta ni gainetik kentzen saiatu dela dida batean. Horrelakoak gogorrak izaten dira, baina lainoetatik jaisteko beharrezkoak, amets bat izatea ondo baitago, baina amets ezinezko batean bizitzea gehiegikeria da, zoriontasunaren bila dabilen nire gisako izaki sinple batentzat.
Bai, amets hori nuen, zurekin, lehenago beste batzuekin izan dudan modu berean, eta goizetik gauera zapuztu egin zait. Errealitatezko bainu bat hartu dut, ez gozoa, ezta oso garratza ere, jakitun bainintzen ez zenuela nirekiko inolako interesik, baina nik amets bat nuen.
Eta amets ezinezko horietan katramilatuta nenbilela, errealitateko une inportante bat pasa zait ustekabean. Ama, atzo ez nintzen zurekin akordatu, gugandik joan zinela hamar urte betetzen ziren egunean. Badakit ez zarela nirekin haserretuko, egiten dudan gauza bakoitzean, beno ez guztietan, zu baitzaitut gogoan, eta badakizu beti ametsetan galtzen naizela.
Amets bat neukan. Espero dut bihar beste bat edukitzea.
I had a dream, but I need another one.
Urtea aurrera doa, konturatzerako
ikasturtea amaituta egongo da. Tokitan geratuko zait uda amaieran lanera
bueltak ematen zidan bertigoa, tokitan zu bertan ikusteko itxaropena, tokitan
zurekin nonbait topatzeko ilusioa.
Urtea pasa da, urtebete zaharragoa
naiz, baina nire gorputzeko itxura besterik ez dela aldatu begitantzen zait. Aldaketarik
ez, denak horretan darrai, ez bada mundua apur bat okerrago dagoela duela
urtebete baino, edo hala ikusarazi digute.
Mundua kontrolatzeko nahia han eta hemen, psikopata batzuk euren gisara guztia kontrolatuz, gizonak emakumeak erasotzen eta erailtzen, gu baino gehiago bailiran, eta bitartean ni neure betiko harrikadekin, minekin eta hutsuneekin borrokan, izugarri zorigaiztoko edo inor baino zoriontsuago, nondik begiratu ere.
Eta gaur literatura sariketa baten berri heldu zait, eta otu zait ez nukeen denbora zerbait idazten inbertitu beharko zugan pentsatzean baino, ez dakizun arren horrek denbora asko ematen baitit bakarrik nagoen uneetan.
Eta azken boladan asko pentsatzen dut munduan ergel, babo, kaiku, tontolapiko asko dagoela, dena nire talaiatik begiratuta; haiengandik zenbat eta urrutiago egon hobeto dagoela bat, baina noski, horrela jarrita, hain begirada zorrotzarekin, bakarrik gera zaitezke, besteen ergelkeria zeinekin komentatu ezinik. Hori ere ez da txukuna.
Eta, amaitzeko, azken egunetan ikusi ditut duela berrogeita hamar urteko irudiak edo garai haietan oinarritutako filmak. Dena gizonak, gizonak agintzen, gizonak torturatzen, gizonak emakumeen gainetik jartzen, gizonak beste batzuk akabatzen animaliak bailiran, finean gizonak gizonkeriak egiten. Eta hori bera gertatzen ari da orain ekialdean, mendebaldean eta ikusten ez ditugun hainbat herrialdeetan, mundu guztian ez bada.
Bai udaberrian gaude, baina ez uda berri batean, munduak antzera jarraitzen baitu deja vu eternal batean bezala.
Sabatikoa amaitu nuenetik gutxi izan dira idazten jarri naizen egunak. Lagun batek esan zidan noizean behin jarraitu behar nuela, baina egia esan egunerokoak irentsi nau, asko kostatzen zait tarte lasai bat hartzea pantailaren aurrean, edo orri zuriaren aurrean esertzeko, eta denbora daukadanean burua beste zerbaitera bideratzen dut, nekatua egoten naizelako mentalki, lanak eragiten didan desgaste neuronalak eraginda edo.
Eta hori guztia esanda, aitortu
beharra daukat faltan botatzen dudala idaztea, jartzea kostatu arren on egiten
didala, oraintxe bertan puztuta sentitzen bainaiz. Puztuta ez soilik fisikoki -nire
haragian frogatzen ari naiz menopausiak emakumeon metabolismoa moteldu egiten
duela, gantzak gerrialdean pilatzen direla, inflamazioa eguneroko kontua dela, inoiz
izan gabeko zelulitisa zure izterrez jabetzen dela…- puztuta nire burmuinean
egosten diren ideia, iritzi, sentsazio, uste, kritika, aurreiritzi, maitasun,
gorroto eta sentimendu anitzen eraginez. Eta horiek guztiak, orain
psikologikoez ari naiz, erauzteko behar izugarria daukat, edozein momentutan eztanda
egiteko berebiziko beldurra baitatorkit tarteka. Oraintxe halaxe sentitzen
naiz, itota kasik, edozein unetan ahotik behazuna botatzen hasteko
puntu-puntuan, gainezka barruan pilatuta ditudan sentsazio eta
sentimenduengatik.
Eta esango didazue erraza dudala, eseri
eta idatzi besterik ez dudala behar, baina kontua ez da hain sinplea. Goizeko
sei ta erdietan martxan jartzen naizenetik etxera heltzen naizen arte, denbora
guztian buruarekin eta pantailaren aurrean aritzen bainaiz lanean, eta
etxerakoan daukadan gogo bakarra da burua itzaltzea, off egitea, neuronak
lokartzea. Halere, nire neuronak anarkista samarrak dira, eta nahi duten uneetan nahi
duten kontuetan jartzen dute arreta, eta hantura areagotu besterik ez da
egiten. Lehertzear dagoen puxika baten antzera sentitzen hasten naiz eta
orduan, nire minak, nire beldurrak, nire beharrak eta nire desioak geratzen
dira agerian, etxera heltzerakoan eguneko kaka guztia zeini kontatu ez dudala
nabarmentzen zaidanean.
Iaz ez nuen halakorik sentitu, ez orain sentitzen ari naizen moduan bederen, egunak ez zirelako hain gogorrak, hain estresagarriak. Denbora nire buruari eskaintzen nion, eta ez zitzaizkidan horrenbesteko kontu pilatzen nire buru txiki honetan. Eta beraz bai, idatzi beharra daukat, nitaz, zutaz, nire hutsuneez, nire beharrez, nire ilusioez, nire ametsez. Nire buruari gogor egin behar diot paper zuriaren aurrean esertzeko, tarte batez bada ere, nire obsesioak ahazteko, gogoa askatzeko, etxean ez dudan kideari ordez orriari kontatzeko kezkatzen nauena, haserretzen nauena, pozten nauena, dosi txikitan kanporatzen ez badut edozein unetan lehertu egingo bainaiz, eta orduan, agian, beranduegi izango da.
Aste on irakurle agurgarria, aste on paper zuria, aste on zeta maitea!
Gaur lankide bati komentatzen nion zein aspergarria zaidan futbolaren zera hori. Ingurune honetan mundu guztia dabil larunbateko Espainiako Errege Koparen finalak aztoratuta, eta gehiago edo gutxiago guztioi eragiten digu.
Halere, esan dezadan, Athleticek
finala jokatu zuenean baino zarata gutxiago somatzen dudala mediotan oraingoz,
baina motorrak berotzen hasiak dira. Lehengoan Donostiako Udaletxean jarri
duten dekorazioa ikusi nuen eta amorru edo nazka edo halako zerbaiten puntu bat
sentitu nuen, eta badakit ulergarria dela hiriak bere taldea animatzea. Kontua ez da
Errealeko talde maskulinoarekin zer egiten duten, kontua da beste genero edota
kirol guztiekin egiten ez den guztia. Horrek sortzen dit ezinegona.
Bai, futbolak millioiak mugitzen ditu,
esango didazue, baina hori, neurri batean, egiten diren kirol eta kultura-politiken
ondorioa besterik ez da.
Beste gai bat kezkatzen nauena da, gurasoek beraiek euren seme-alabei zein eredu ematen dieten euren hooliganismoa agerian uzten dutenean. Oroitzen ditut Athleticeko finalaren egunean Sevillan egindako jaian, zein irudi tamalgarri ikusi ziren telebistan, aita batzuk guztiz mozkorrak, eguerditik, ume txikiekin tartean, oihuka… Hor garatzen da seme-alaben benetako heziketa.
Aitortu beharra daukat nerabetan
Errealeko bazkide izan nintzela hiru urtez, ez futbola gustuko nuelako, ez dut
apenas kontrolatzen, jokalariak eta Atotxa zaharreko giroa gustuko nuelako baizik.
Gaur egun ez zait interesatzen, ez futbola, gutxiago oraindik futbolaren
inguruan aspalditik eraikita dagoen irudi elitista hori, oparotasunarena,
emakumeak kosifikatzen dituena (goi-mailako futbolisten bikoteez ari naiz).
Tristea iruditzen zait gure gazteek horiek izatea heldutarako eredu, zerbait
oso gaizki egiten ari garenaren seinale besterik ez dela deritzot.
Hezkuntzan gabiltzanok egunero ikusten
dugu zein aisialdi mota bilatzen duten gure mutilek, baloia kenduz gero beti
arazoak, eta euren artean jarrera oldarkorrak eta matxistak oso nabarmenak
dira.
Arrazoi horiengatik futbola gorroto dudala esan dezaket, beno gorrotoa baino indiferentzia da eragiten didana.
Halere, nire lankideak bota didan bezala, ziurrenik larunbatean egongo naiz telebistari begira, tarteka besterik ez bada, futbola gorrotatu arren nahi dudalako Errealak irabaztea, Aitor Zabaletarengatik besterik ez bada.
Zorte on, ondo pasa Sevillara zoaztenak eta ez ahaztu, bizitzak aurrera darrai, futbolarekin edo gabe.
Esan dezagun pribilegiatu bat naizela, oporretan egon naizela eta, handik etorrita, oporren oporrak, edo atsedena, edo esan nahi duzun bezala hartzen ari naizela; nire buruarekin eta nire gorputzarekin, nire niarekin alegia, birkonektatzeko eta birraurkitzeko egunak hartu ditudala.
Garbiketa egiten ari naiz, barrukoa, fisikoa eta kimikoa, -bihotzekoa ere nahiko nuke-, toxinak botatzen, min ematen didana gogotik erauzten saiatzen, jendartearekiko enpatia areagotzen ahalegintzen, baina aizue ezin!
Oporretan izan arren lan batzuk egitea
egokitzen zait egun hauetan, eta orduan konturatu naiz jendearen berekoikeriaz,
ezer berririk ez esan dezadan bide batez. Pertsona batzuk ez dira ohartzen
eskubideez gain, betebeharrak ere badituztela - aldamenekoari sor diezaiokedan
kaltea edo eragozpena niri bost-.
Bost minutuko lana egiteko bi egunez
ibili behar izan dut dantzan, pertsona baten arduragabekeriagatik, mezu
faltagatik, komunikazio ezagatik. Haluzinatu egiten dut lankide batzuen
jarreraz, nola zerbait esan eta kasu zipitzik egiten ez duten, beraiekin ez
balihoa bezala, eskubideen taulari soilik begiratzen diotela. Eta amorratu
egiten naiz, eta nire zen egoera pikutara doa instant batean, ahotik
apoak eta sugeak irteten hasten zaizkidalarik.
Haserre nago nire ingurukoekin, egoera familiar baten aurrean hartzen ari diren jokabideagatik, hor ere berekoikeria eta enpatia falta nagusi; eta haserre nago zurekin, beno nire buruarekin, zu ahazteko ahaleginetan huts egiten dudalako etengabe, eta gutxien espero dudanean hor agertzen zarelako, nahiz eta azken boladan, apurka-apurka zure presentzia desagertzen ari den.
Berrabiarazteko ahaleginean nabil,
baina dena kontran datorkidala iruditzen zait, eta nahigabe izugarria jabetzen
ari da nitaz, nire hormonak dantza kaotiko batean gozatzen duten bitartean.
Noizko niretzako gozamena?
Berrabiarazi nahi dut ni berri bat
sortzeko eta zu berri batekin elkartzeko. Ea zein den hurrengo zapuztailea.
Ondo amaitu pazko astea.
Zertarako itxoin
Ez bada zure ahotsa entzuteko
Zertarako itxoin
ez bada zure eskua laztantzeko
Zertarako itxoin
Ez bada zure ezpainak dastatzeko
Zertarako itxoin
Ez bada zu besarkatzeko
Begiak itxi ditut
Eta itxaroten geratu naiz
Zertarako?
Hilabete pasatxo da ez naizela hemendik igaro. Idatzi dut, zerbait, poemaren bat, esaldiren bat, baina ez naiz nire barrua hustutzera paratu, zentzurik onenean, ez dut astirik hartu azken garaietan nire bizitzan, nire inguruan, munduan gertatzen ari denaz hausnarketarik egiteko tarterik hartu. Eta bai, gauzak gertatu dira, gertatzen ari dira, gertatuko dira, munduko oinarriak dardarka jartzen dituztenak, baita nire barne-oreka kolokan jartzen dituztenak ere.
Azken garaitan, kanpora begira jartzen naizenean, harridura, sumindura eta haserrea dira nagusi nire baitan, eta haiekin batera izugarrizko inpotentzia. Munduan gertatzen ari dena, lehen ere gertatzen zena, baina orain agerian eta inolako inpunitaterik gabe egiten dutena ikusteak asaldatu egiten nau. Nire egunerokoan berdina egiten jarraitzen dudan arren, politikoki gero eta arrazoi gehiago sentitzen ditut borrokarako, sistemari aurre egiteko, beti izan ditudan ideietan sakontzeko.
Pertsonalean esan dezagun nire gogoa
itzalita dagoela nolabait. Lanean murgildurik, ez diot gogoari aukera
gehiegirik eskaintzen bere sentimenduetan arakatzeko, horren inguruko
hausnarketa egiteko, erabakiak hartzeko. Baina onartu beharra daukat dolu
batean daramadala ikasturtea, ametsetatik askatzeko premia izugarriaz, indar
ikusezin batek galarazten didana.
Eta hor nabil, noraezean bezala, nahi
eta ezin batek harrapatuta, ametsetan ametsetatik ihesi. Hori besterik ez baita
izan azken garaian harrapatu nauen sentimendua, nire gogorako sortu dudan
ametsa. Eta nazkatu naiz, nola errepikatzen naizen, bestelako beharrak
baititut.
Beharra daukat sentitzeko zerbait
erreala, sentitzeko beste baten azala, sentitzeko beste baten desioa eta
beharra.
Beharra daukat gozatzeko, nire niari
uzteko, konplexuak galtzeko, daukadan maitasuna emateko. Beharra daukat norbait
faltan botatzeko, norbaiten ahotsa entzuteko, norbaiten ferekak jasotzeko.
Beharra daukat kaletik irribarretsu
joateko, besarkatu eta besarkatua izateko, zaindu eta zaindua izateko, maitatu
eta maitatua izateko.
Ez dut uste gehiegi eskatzen dudanik, ala agian bai. Baina behar horiek guztiak itzalita dauzkat denbora zugan pentsatzen ematen dudan bitartean, amets ezinezko batean.
Poema bat hautatu beste bat idazteko
hara irakasleak eskatutakoa
Eta hor dabil
ikasitako kantuen artean arakatzen
hori baita poesiaz dakien apurra
Liburutegira jo dezake, akaso
miatu poesia sailean
Behar du euskaraz, pentsatu du
izan dadila modernoa
poeta anderea ahal dela;
balio diezaiola barrua hustutzeko
nor den azaltzeko
nondik datorren gogoratzeko
Eta hautatu du Blas de Oteroren emigrantea
jatorria beharrezko baitu
bere burua definitzeko
Etxarteren espazioaren logikak eman dio
mundu honetan duen posizio politikoa
Irastortzaren frenatzeaz irakurriz
joandakoek utzi diotena
ekarri du gogora
Eta hala bildu ditu poemarako gaiak
Orain hitz egokiak aukeratu
eta haiek jostea
besterik ez du falta
