Esan dezagun pribilegiatu bat naizela, oporretan egon naizela eta, handik etorrita, oporren oporrak, edo atsedena, edo esan nahi duzun bezala hartzen ari naizela; nire buruarekin eta nire gorputzarekin, nire niarekin alegia, birkonektatzeko eta birraurkitzeko egunak hartu ditudala.
Garbiketa egiten ari naiz, barrukoa, fisikoa eta kimikoa, -bihotzekoa ere nahiko nuke-, toxinak botatzen, min ematen didana gogotik erauzten saiatzen, jendartearekiko enpatia areagotzen ahalegintzen, baina aizue ezin!
Oporretan izan arren lan batzuk egitea
egokitzen zait egun hauetan, eta orduan konturatu naiz jendearen berekoikeriaz,
ezer berririk ez esan dezadan bide batez. Pertsona batzuk ez dira ohartzen
eskubideez gain, betebeharrak ere badituztela - aldamenekoari sor diezaiokedan
kaltea edo eragozpena niri bost-.
Bost minutuko lana egiteko bi egunez
ibili behar izan dut dantzan, pertsona baten arduragabekeriagatik, mezu
faltagatik, komunikazio ezagatik. Haluzinatu egiten dut lankide batzuen
jarreraz, nola zerbait esan eta kasu zipitzik egiten ez duten, beraiekin ez
balihoa bezala, eskubideen taulari soilik begiratzen diotela. Eta amorratu
egiten naiz, eta nire zen egoera pikutara doa instant batean, ahotik
apoak eta sugeak irteten hasten zaizkidalarik.
Haserre nago nire ingurukoekin, egoera familiar baten aurrean hartzen ari diren jokabideagatik, hor ere berekoikeria eta enpatia falta nagusi; eta haserre nago zurekin, beno nire buruarekin, zu ahazteko ahaleginetan huts egiten dudalako etengabe, eta gutxien espero dudanean hor agertzen zarelako, nahiz eta azken boladan, apurka-apurka zure presentzia desagertzen ari den.
Berrabiarazteko ahaleginean nabil,
baina dena kontran datorkidala iruditzen zait, eta nahigabe izugarria jabetzen
ari da nitaz, nire hormonak dantza kaotiko batean gozatzen duten bitartean.
Noizko niretzako gozamena?
Berrabiarazi nahi dut ni berri bat
sortzeko eta zu berri batekin elkartzeko. Ea zein den hurrengo zapuztailea.
Ondo amaitu pazko astea.
