BIZITZA

Poetak zioen bizitzea hori dela

Maitasunaren bila ibiltzea urtietan zehar

Eta hortan ni aditu xamarra naiz

Hortan joan zaizkit azken hamar urteak

Edo agian azken hogeitamarrak

Eta aurretik dauzkadan horiek ere

Hortan pasako ditudala iruditzen zait

Izugarria da

hain triste eta bakarrik bizi naizen honek

neuk daukat bizitzaren sekretua

eta inguruan dauzkadanak pentsatzen dute

nire bizitzarekin zer egin ez dakidala

inozo halakoak

jakingo balute

nik dakidala bizitzea zer den

ez beraiek

IMAJINAZIOA

Nire leihotik zure etxea ikus dezaket

Eta imajinatzen dut

Nolakoa izango den zure logela

Zein liburu izango duzun mesanotxean

Zein erretratuk edo koadrok jantziko dituzten zure paretak

Zein kolorek argiztatuko duten zure espazioa

Zein diskak joko duen zure aparatu estereofonikoan

Zein filma egongo den ipinia zure dvdan

Eta bereziki imajinatzen dut nolakoa izango den zure loa

Zer ez nuen nik emango lo hori zaintzeagatik

Gau batez besterik ez bada ere

Baina imajinatzekotan

Hobe imajinatzea gauero zaintze zaitudala

Zure aingeru goardakoa naizela

Zu konturatu ez arren

Horrela ere

Pozik biziko nintzateke

ETAren adierazpenen harira

Beste mundu batekoa izango naiz seguruen, amari galdetu beharko diot zein planetakoa den, ze atzo eta gaur egunkari, irrati eta telebistetan irakurri, entzun eta ikusi ditudanak flipatu arazi egiten naute.

Gure herriak gatazka politiko bat bizi du (batzuk hori ikusi nahi ez arren) eta gatazka politiko horren ondorioz gatazka armatu bat ere bizi du. 

Batzuentzat hori da gatazka bakarra, armatua alegia, eta hori aitzakitzat erabiliz herri honi hainbat eskubide ukatzea argudiatzen dute. 

Horrez gain, sektore batek beldurra bizi izan du bere larruan ETAren mehatsua dela eta, (beste sektore batek beldurra bizi izan duen eta egun bizi duen modu berean, baina gaur ez naiz horietaz arituko) ulertzekoa.

Ni ez naiz bizitza edozein preziotan defendatzen duen horietakoa, batzuk buruarekin paretan joko dute agian nire etika, moral "faltagatik". Niretzat bizitza arnasa hartzea baino zerbait gehiago da, bizitza duintasunaren eta justiziaren eskutik doan zerbait da, baina beste batzuentzat ez. 

Beste batzuek bizitza (arnasa hartzea) edozein gauzaren gainetik jartzen duten balore bat da, ez dut konpartitzen baina ulertzen dut, eta horien adierazpenak dira hain zuzen ere ulertzen ez ditudanak.

ETAk, erakunde armatu batek, hilabeteak direla erabaki zuen ekintza armaturik ez zuela burutuko, atzo jakin genuen eta askorentzat berri pozgarria izan da arrazoi desberdinengatik. Batzuk aipatzearren inorentzat atseginak ez diren erasoak gertatuko ez direla esan nahi baitu; aitzakitzat hori erabili dutenek orain beste jarrera batzuk hartu beharko dituztelako edo beste aitzakia batzuk erabili herri honek bizi duen eskubideen ukazioa defendatzeko,...

ETAren adierazpena nahikoa den, ez den, ... horretan hastea ez al da debate antzua? Eta hori da medio gehienetan eta politikari askorengan entzun ahal izan duguna. Nondik eraiki behar dugu etxea teilatutik ala sototik?

Ez al lukete agintari guztiek eta gizarte guztia pozik egon beharko ekintza armaturik egongo ez delako (ETAren aldetik esan nahi dut)? Ez al da hori hasiera ona, aurrera pausoak ematen hasteko? Eta ez al da optimismoa inguruan zabaldu behar duguna, herritar guztiok giro horretan pixkanaka presioa eginez egoerak atzera bueltarik izan ez dezan, benetako prozesu demokratiko bat ireki dadin eta herri honetako eragile guztiek, berriro diot guztiek, eta berdintasun baldintzetan parte har dezaten?,...

Baina ez, gehienen mezua ezkorra izan da (indar abertzale batzuen kasuan salbu), askorentzat piztu den itxaropena zapuztu nahi dutela dirudi, badakit askotan politiko batzuen jarrerak halakoa izan behar duela, segun eta zein bandotan dagoen, baina ez dakit konturatzen ote diren sortzen duten ezinegonaz, erabiltzen duten maltzurkeriaz..., finean justizian oinarritutako bake batetik oso urrun dagoen mezua zabaltzen dute inguruan eta hori guztia bueltan etortzen da lehenago edo beranduago.

Benetan flipatuta nago, ez dut ulertzen, baina ni pozik nago eta nire esku dagoen guztia egingo dut prozesu bat martxan jar dadin eta egoerak apurka apurka aurrera egin dezan atzera bueltarik gabe, merezi dugulako, asko sufritu dugu jada, herri honek merezi duelako, Euskal Herriak merezi duelako.

Bakarrik ala? Deitu

Señor No-ren tema ona

Argentinatik jasotako idatzia

UN JUEZ QUE AVALA LAS TORTURAS NO PUEDE ENSUCIAR LA MEMORIA DE NUESTROS 30 MIL DESAPARECIDOS

El próximo jueves 12 de agosto, en la ciudad de La Plata se realizará la presentación del Informe 2010 del Comité contra la Tortura, elaborado por la Comisión Provincial por la Memoria. Allí, rodeado por auténticos luchadores por los derechos humanos y militantes comprometidos con la necesidad de aplicar justos castigos a los militares y civiles ligados a la dictadura militar, hablará el juez represor español Baltasar Garzón.

Queremos señalar que la presencia de un sujeto como Garzón en numerosos eventos vinculados a los DDHH en Argentina, ofende la memoria de lucha de tantas y tantos compañeros que entregaron su libertad y hasta su vida por cambiar una sociedad injusta, que batallaron contra empresarios ladrones, militares, policías torturadores, y jueces que avalaban estos comportamientos, y lo hicieron por generar el nacimiento de otra Argentina, donde el pueblo gozara de libertad, justicia y soberanía. Un país donde no tuvieran cabida precisamente, explotadores ni explotados, pero tampoco personajes nefastos como Garzón, un hombre que en su país ha dedicado gran parte de su vida a servir juiciosamente a gobiernos que hicieron de la represión y la aplicación de las políticas hambreadoras impuestas por el capitalismo, una fórmula de aplicación cotidiana.

Con este juez del que hablamos, se da un fenómeno muy especial en nuestro país: por "falta de información", por oportunismo o simplemente por dar la espalda a una auténtica política de defensa de los derechos humanos, el magistrado español es venerado casi hasta la impudicia, por algunos ex militantes argentinos y otros con los que seguimos coincidiendo en la lucha popular. Y ocurre, por más que se lo quiera ignorar,  que Garzón ha sido la pieza fundamental en las políticas de represión aplicadas por el Estado español contra los luchadores y luchadoras del País Vasco y de otras nacionalidades oprimidas. De esta manera, es el culpable de que,  miles de jóvenes imbuidos con los mismos principios, idéntica pasión e igual compromiso que nuestros 30 mil desaparecidos, hayan sido enviados a la cárcel por 10, 20 o 30 años por el sólo hecho de reivindicar los derechos de su patria invadida y controlada por el poder económico y militar español.

Garzón es también el que abrió las puertas para que estos mismos luchadores y luchadoras, que sufrieron torturas en los cuarteles policiales, hayan permanecido en manos de monstruos similares a los de la ESMA, Orletti o El Olimpo, precisamente por la aplicación de la llamada "doctrina Garzón" que permite que los detenidos puedan ser "interrogados" en un prolongado período de incomunicación.

Garzón es culpable de que chicas muy jóvenes se desesperaran hasta las lágrimas en las cabinas acristaladas y herméticas de ese tribunal de excepción que es la Audiencia Nacional española (continuidad de los peores tribunales franquistas), a fin de que el insensible juez (amo y señor de vidas y libertades) escuchara sus relatos de violaciones continuas por parte de agentes policiales. Mientras que el "todopoderoso", ahora tan ponderado por compañeros que también sufrieron torturas en tiempos de Videla y Masera, se limitara a sonreir o bostezar, y con su dedo dictatorial marcara el camino de la prisión, sin escuchar argumentos, descargos o pruebas en contrario elevados por un grupo de abogados, ellos también expuestos a ir a la cárcel por "defender a terroristas".

Garzón es el hombre que le sugirió al genocida y ahora ex presidente colombiano Uribe Vélez que aplicara la "doctrina" que lleva su nombre para golpear -a través de interrogatorios que siempre terminan en tortura- las estructuras de la insurgencia, vendiendo para ello los "excelentes resultados" que esos métodos significaron para "la lucha antiterrorista en el Pais Vasco".

Garzón es amigo directo de la oposición al presidente venezolano Hugo Chávez. Metió sus narices en Caracas con la idea de denunciar que el gobierno bolivariano persigue a quienes defienden "la libertad de expresión", y por ello recibió una digna respuesta del pueblo y los gobernantes venezolanos, quienes lo trataron de "cómplice de los escuálidos" y "payaso colonial".

Por todo ello,  no avalamos, y condenamos enfáticamente, que un juez de semejantes antecedentes pueda venir a dictar cátedra a los argentinos sobre derechos humanos, la tortura y sus consecuencias Como un vulgar camaleón, Garzón especula con que a 15 mil kilómetros de distancia, su comportamiento puede ser perdonado o desconocido. No es ni puede ser así: en nombre de los principios y el coraje con que nuestros queridos luchadores y luchadoras enfrentaron a la derecha reaccionaria, a la dictadura y a sus cómplices, para nosotros y nosotras, GARZÓN MERECE TODO NUESTRO REPUDIO POR SER PARTE ACTIVA DE LOS APARATOS DE REPRESIÓN DEL ESTADO ESPAÑOL.

No valen disculpas ni atajos a la hora de defender los derechos humanos y condenar la tortura allí donde se produzca.

Amigas y Amigos del Pueblo Vasco  (Euskal Herriaren Lagunak)

Bizitza salgai

Egun hauetan kanpoan izan naiz, Frantzia aldean zehazkiago esateko, herri txiki lasaietan, eta ia egunero herriren batean merkatuak zeuden, eta batzuk "brocante" delakoak ziren, deitu rastro, bigarren eskuko azoka, nahi duzuen moduan, edozein modutan aluzinantea zen. 

Brocante horietako batetik bueltaka nenbilela zeraz ohartu nintzen jendeak bere bizitzaren apurrak salgai jartzen dituela xoxa batzuen truke. 

Nire herrian horrelako azokak antolatzen direnean edonor animatzen da etxean soberan dauzkan arropak, liburuak, diskak salgai jartzera kontenedore batera bota beharrean euro batzuk lortzeko asmoarekin, eta bide batez beste norbaitek erabil baditzake askoz hobe, baina ni ez naiz horietaz ari. 

Lehengoan benetan ohartu nintzen batzuk, helduek bereziki, euren bizitza, euren bizipenen historia zatiak salgai jartzen dituztela, eta horrek benetan erakartzen nau.

Haien postuetatik buelta bat ematean ohartzen zara euren bizitza kontatzen ari direla objektu kasu askotan ugertu horien bidez.

Aurrekoan bigarren gerrate mundialean frantses armadak erabilitako jaka, txapel, mandoen ikurrak eta paratxutak ere zeuden salgai. Oroitzen dut Berlinen bloke komunistaren mota guztietako ikurrak topa zitezkeela halako merkatu batean.

Amona batek seguruenik berak urteetan egindako harizko amantal, maindire eta abarrak zituen. Beste gazte batzuek, seguruen herentzian jasotako aiton amonen etxetik ateratako altzari zahar, baita garai bateko erloju, irrati, kafea xehetzeko errotatxoak...

Gauza guzti haien atzetik historia asko ezkutatzen direla somatzen zen, eta neuk behintzat ezer erosteko intentziorik ez banuen ere, izugarri disfrutatu nuen haien bizitza imajinatuz pausu bat aurrera nindoan bakoitzean.

Batek pentsa dezake, bai zera, hori kontsumismo hutsa da, egia esateko jendez gainezka egoten dira halako azokak, baina ez dute zer ikusirik zentro komertzial batean topa dezakezunarekin. Hemen gauza erabiliak, historia, pasadizo eta anekdota txiki edo handi ugari ezkutatzen dituzten objektuak ikus ditzakegu eta niri behintzat izugarrizko bizitza ematen didate.

Litekeena da transakzio komertzial hutsa izatea, baina neuk erromantikoegi begiratuta bada ere, beste zerbait dakusat guzti horren atzetik, besteen bizitzak ikusten ditut eta horrek betetzen nau.

Estatu espainolean demokrazia?

Estatu espainolean gertatzen dena benetan izugarria da.

Kubako preso politikoak askatzeko Moratinosek izugarrizko gestioak egin omen ditu eta lortu du hainbat pertsonek askatasuna lortzea, eta Espainiako medio guztiak horren berri ematen eta Kubako erregimena satanizatzen, baina ez al dakite zenbat preso "politiko" dauzkaten Espainiako espetxeetan sakabanatuta "por la pati" esaten den moduan epaile eta politiko batzuk asmatutako teoria baten izenean?

Baina hauen lotsagabekeriak ez du mugarik. Atzo Facebooken Arnaldo Otegiren izenean zegoen orrialdea itxi zuten, beste berri bat sortu eta hura ere itxi zuten. Aitzakia inork ezin duela gestionatu beste baten izenean dagoen orrialdea. Eta zalantza sortu zitzaidan, Bob Marleyk ba ote du orrialderik? Ba begira bai, zerutik edo inpernutik gestionatuko ote du bere kontu hori? Auskalo, itxuraz han wifia ondo doa, edo ez bere ondorengoek gestionatuko dute, posible al da? Eta Super Cocori zeinek gestionatzen dio kontua Epik, Blasek? Eta Nirvanakoei Courtney Lovek ala diska konpainiak?

Ezetz, hau ez dela serioa, Euskal Herrian baina estatu espainol osoan ere eskubideen urraketa dago behin eta berriro, eta jendea ez al da enteratzen? Futbol garaipen batekin ahaztu egiten al dituzte inguruan egunero gertatzen diren injustizia guztiak?

Nik aurrerantzean lema berri bat erabiliko dut, Demokrazia Euskal Herriarentzat noski baina baita demokrazia espainolentzat ere, ze hala sentitzen direnek, munduko herritar guztiek bezelaxe, benetako askatasunean eta justizian oinarritutako gobernu bat merezi dute.

AMETSA

Titi burua zimikatu didazu

Buelta hartu det

Zure gerrira heldu naiz

Bero nago

Nire gorputzeko atal izkutuenean inundazioak hasi dira

Muxu bat eman didazu hilean

Nik bueltatu dizut begian

Zure mingain hezea bilatu det iluntasunean

Mingain dantza hasi da

Gero beso dantza, hanka dantza, gerri dantza

Gure gorputzak baten urtu dira

Eta azkenean nire ahotik oihu amaitezin bat irten da

Ama sartu zait gelan, kezkatuta

Nire pelutxezko hartzatxoa erabat blai dago

Ez dakit zer gertatu den

Baina bihar ere zurekin amestea espero det

Hartzatxoa labadoran sartzea deliberatu det

Badaezpada ere

NOIZ ARTE?

Hamaika ordu pasa dituzu errepidean. Duela zazpi urte ez duzula ikusi. Bi ordu pasatzen dituzu itxaroten, bat kolan zure burua identifikatzeko, beste bat itxaroten, txanda heldu arte.
Amorruak jaten dizu barrena, urduri zaude, nola topatuko duzu, zer esango diozu, azkenean zure txanda heldu da.

Atea zabaldu, atea itxi, atea zabaldu, atea itxi, ihesi irtengo zaren beldur ote dira?

Patioa azkenean, pasabide bat, eta zure kabina, ez edozein, zuri bia egokitu zaizu, zerbaitegatik ote, zerbaitegatik

Bapatean blokeatu zara, zer moduz? Irrifar egiten duzu denbora guztian, baina ez duzu hitzik artikulatzen, ez da soinurik irtetzen zure barrutik

Irrifar egiten duzu, zerbait esan nahi duzu, baina ez dakizu zer

erridikulo geratzeko beldur zara

ulertzekoa da, zer esan behar diozu zazpi urte entzerratuta daraman pertsona bati, oso ondo bizi zarela, edo zure penak eta arazoak kontatuko al dizkiozu

Ez dauka zentzurik, dena surrealista da

berak hitz egiten du, eta zuk irrifartsu darraizu

azkenean askatu zara, hasi zara berriketan, baina jada berrogei minutu igaro dira

muxu bat, besarkada handi bat, zaindu

Berriz ere pasabidea, atea ireki, atea itxi, atea ireki, atea itxi

kanpoan zaude duela hiru ordu bezala, beste hamaika etxera bueltan.

Bera barruan geratu da, noiz arte?

Despedida

Azkenekoz egon ginenean oso mozkortuta geunden, bestela seguru ez genuela elkarrekin amaituko. Ez naiz ondo akordatzen baina litekena da nik kaña sartzea, zure aldetik jarrera baikorra bazen ere. Dena borroso daukat, baina elkarrekin bukatu genuen, eta txortan egin genuen, gustora gainera, horretan ez daukat zalantzarik.

Biharamuna ez zen hain gozoa izan, ez niretzat behintzat, zure jarrera hotza izan zen, gelidoa, damutua egongo bazina bezala, baina ez zenuen hitzik esan, horrek ez ninduen gehiegi harritu baina zapore gazi gozo bat utzi zidan, eta argi ikusi nuen hura zela azken aldia, onartzea gogorra bazitzaidan ere.

Ordu ezkeroztik elkar ikusi dugu eta zure jarrera batzuetan benetan arbuiagarria izan da, niri normal aktuatzeko esan baina ez zinen onena lezioak emateko, bai egia da nirea ere ez dela askotan hobea izan, baina zer nahi duzu esatea zu ahazteko zerbait egin behar nuen. Hala ere batzuetan zure begirada somatzeak nahasi egiten ninduen, nahasi egiten nau ze ez dizut ulertzen, ez ditut zure keinuak ulertzen eta hori da nik behar dudana, gauzak argi ikustea.

Nire itsutze horretan ezin izan nuen ebitatu eta aurrekoan mezu bat bidali nizun zurekin egoteko gogoa nuela adieraziz. Ez didazu erantzun noski, banekien, baina gehien izorratzen nauena da hortik aurrera agian gehiago ihes egingo nauzula, eta horrek benetan izugarrizko pena ematen dit ze benetan izugarrizko tipoa zarela pentsatzen dut eta narzisismoan erori gabe ni ere krixton tipa naiz, eta ezin duzu imajina baina ez dakizu nola eskertuko nizuke mezu batekin erantzun izan bazenit, zuk ez duzula nirekin egoterik nahi eta zutaz ahaz nadin esanez, zure ahotik edo mezutik zuzenean argi eta garbi entzuteak edo irakurtzeak mina emango zidan, baina horrekin zure begiradak batzuetan sortzen didan nahasmena ez zen gehiago sortuko, eta hori da errespetatzen duzun pertsona bati egin diezaiokezun gauzarik zuzenena.

Ondo bizi!