Dena asmatuta dagoela diote
dena
dastatuta
dena
entzunda
dena
ikusia
dena esanda
Gure artekoa,
ordea, asmatzekoa da oraindik
Gure gorputzak
elkar dastatzeko zain dira
Gure intziriak
entzuteko
Elkarrekin
ez gaituzte oraino ikusi
Eta oraindik ez dizut xuxurlatu zenbat maite zaitudan
Udazkenean sartu gara.
Hego
haizeak kulunkatzen ditu
haritzak, pagoak,
pinuak
baita izenik
gabeko zuhaitza guztiak
Epel hori
sentituz noa bidean aurrera
Jurgi
Ekizak dio itzulerarik gabe
bidaiak ez
duela zentzurik
hausnarrean
geratu naiz
Eta nahi
gabe zure argazki bat ikusi dut
azken garaian
ikusi zaitudanetan
zeneraman sudadera
bera jantzita
oraindik udararen
arrastoak gainean
bisaia beltzaran
eta ilea
motz
ez dakit
eder zauden ala ez
zure
irudia oso lausoa baita nire gogoan
eta kantuak
dioen moduan
oraindik ere tarteka maite…
Zertaz ari gara maitasunaz ari garenean? Halako zerbait zioen Carverren errelatoen liburu batek. Ni ez noa gaur maitasunaz hitz egitera, emateko maitasun asko eduki daukaten arren. Nire helburua bestelakoa da, pertsonek ditugun eta egunero adierazten ditugun kontraesan jasanezinak agerian jartzea besterik ez dut nahi. Horretarako hainbat galdera botako ditut, hausnarketa bultzatu nahian. Nirea, beste batean etorriko da.
Pozik bizi al zara soilik zure zilborrari begira?
Zure ingurua zilborrez beteta dagoela
konturatu al zara inoiz?
Zuk egin nahi ez duzun lana, beste batek
egiten duenean, bitan pentsatu gabe etengabe kritikatzea zilegia iruditzen al
zaizu?
Ondorioak atera aurretik azterketa
orokor bat egiten al duzu inoiz?
Zerbait eskatzen duzunean, besteak ere
eskatzen ari direla, eta denentzat ez dagoenez, partekatzen ikasi beharra
dagoela bururatu al zaizu inoiz?
Zurekin denbora inbertitzen ari naizen
bitartean beste bati denbora kentzen ari naizela pentsatu al duzu inoiz?
Zuk zure ordutegia eta bizitza daukazun
modu berean, beste batzuk gure bizitza eta ordutegiak baditugula kontutan hartu
al duzu inoiz?
Horrela jarrai dezaket, luze.
Hilabete
bat besterik ez da pasa, eta dagoeneko muturrak, liskarrak eta norberekoikeriak
han eta hemen somatu ditut. Lanera ez noa lagunak egitera, proiektu batek
funtziona dezan ahalegintzera baizik, eta horretarako zilbor guztiei begiratzea
ezinbestekoa da, batzuetan batzuk nabarmenagoak izan arren.
Ez ditut ulertzen lankideen arteko errespetu-faltak, kasu ez egitea, beste alde batera begiratzea. Hezkuntzako lehen mailako lezioa da, eta geu ez bagara gai hori egiteko, zer erakutsi ahal diegu gure ikasleei?
Ostirala iritsi da, ordenagailua itzaltzera noa. Espero astelehena bestelakoa izatea.
Asteburu on!
Oharra: hau idatzi ostean, mendi buelta bat ematera joan naiz musika entzunez eta Puntu Takoma taldearen kantu batean esaldi hau:
"Azken finean, gizaki putak besterik ez gara, gure zilborren munduan"
Larunbatean amaitu zen zinemaldia. Zinemazale amorratua naiz, astero joaten naiz zinemaz gozatzera saletara, filmak, pantaila handian, inolako distrakziorik gabe ikustea bezalakorik ez dagoela iruditzen baitzait.
Hogei bat urterekin hasi nintzen
zinemaldira joaten. Programa erosi, aztertu, interesgarri begitantzen
zitzaizkidan filmak aukeratu, sarrerak erosteko ilarak egin, aretoetan sartzeko
ilarak egin, zuzendarien aurkezpenak eta tertuliak entzun tarteka… erritual bat
zen niretzat, gozamenerako errituala.
Urteak aurrera joan ahala, eta eventitisak
esponentzialki hazten joan diren heinean, nire zinemaldirako gogoa eta interesa
esponentzialki ere txikitzen joan da. Iaz, esaterako, ez nuen filma bakarra ere
ikusi zinemaldi osoan, eta egunak erabat libre izan nituen.
Aurten, Lillian Hellmanen atzera
begirakoa interesgarri iruditu zitzaidan, eta sail horretako zazpi film
ikusteko aprobetxatu dut, bestela pantaila handian sekula ikusiko ez nituenak.
Egia esan merezi izan du, baita
gidoilariaren inguruan egin dituzten aurkezpenak entzutea ere, askotan ikusezin
izan diren emakume zinegileen garrantzia balioan jartzeko, eta pertsonaia
horren ibilbidea ulertzeko. Niretzat deskubrimendu bat izan da, filmetako
batzuk telebistan ikusiak izanda ere.
Halere, nire gaurkoaren izenburuak ez
du zerikusirik nire zaletasunarekin, hizkuntzarekin baizik.
Aurten komunikabide eta sare askotan
azpimarratu da inoizko zinemaldirik emankorrena izan dela euskal zinemaren
ikuspegitik. Urrezko maskorra, esaterako, euskal film batentzat joan dela,
horrek izan dezakeen garrantzi guztiarekin. Eta hemen dator irekitzera noan meloia
nolabait esatearren. Los Domingos filma EAEn ekoitzita egongo da
ziurrenik, baina euskaletik gutxi duela esango nuke, vascotik izango du
izan beharrekoa. Bere zuzendaria saria jasotzera igo zenean, bizkaitarra izanagatik
ere, ez zuen hitz bat bera ere euskaraz esan; alta, eskerrak eman zizkion San
Sebastianeko festivalari filma saritzeagatik.
Bitxia da gero, ekialde urrunetik eta
beste atzerrietatik datozen zinegileak gure hizkuntzan hitz batzuk esaten
saiatzen diren bitartean, bertako batzuk ez dute gure kulturarekiko inolako
begirunerik azaltzen. Zer dute horiek euskaletik, ekoiztetxea erkidegoan egon eta
EITBko dirua jasotzeaz gain?
Berdina gertatzen da estatuko zinema
munduko jende gehienarekin. Grazia egin zidan Guerinek, apatrida zela esan,
baina diskurtso osoa bere patriako hizkuntza nazionalean egin zuenean. Ez luke
ba apatrida batek hizkuntza eta kultura gutxituen aldeko bestelako jarrera bat
agertu beharko?
Haserretu egiten naiz gauzei bere izena ematen ez zaielako. Maspalomas eta Karmele, aipatuenak izendatze aldera, euskal zinema dira. Los Domingos bezelako produkzioak, ordea, beste zerbait. Horregatik ez diet balio zinematografikorik kendu nahi, besterik gabe adierazi nahi dut euskaletik gutxi dutela, erderetatik eta erderetarako eginak baitaude.
Noiz hasiko gara gauzak behar bezala izendatzen?
Bide batez, aprobetxatu nahi dut jada ikusi dudan Maspalomas filma gomendatzeko. Gogorra eta aldi berean goxoa, sentsibilitate handiz eginda, euskal gizartean ezkutuan mantendu den gaia azaleratzen du. Filma elebiduna izanagatik, hizkuntzaren trataera bikaina du, nire uste apalean, gure diglosiaren isla. Etzazue galdu!
Gaurkoan, aspaldi idatzitako eta iaz birmoldatutako testua ekarriko dut berriz ere hona. Nire kontzientzia politikoan giltzarri izan zelakoan bainago, naizenean eta pentsatzen dudanean eragin zuelako ezbairik gabe, nire nia eraikitzen zerikusia izan zuelako eta memoriak laguntzen digulako etorkizuna birplanteatzen. Askatasun haizeak gero eta beharrezkoagoak diren garai hauetan, gora eusko gudariak⚘️💪💜🇰🇼
https://t.me/ebamarif/101
Galdu ninduzunetik arima alderrai
baten antzera zabiltzala kontatu didate, alde batetik bestera, noraezean,
bizitzeko arrazoiak faltan bazenitu bezala.
Egunez moilaren inguruan ikusi
zaituzte, itsasoari begira, arrantzara irtendako itsasontziaren zain bazeunde
lez, begirada galdua, ortzi-mugan iltzatuta.
Gauez kale ilun estuetako tabernetara
sartzen ikusi zaituzte. Barran bermaturik egoten zarela diote, whiski botila
alboan, bakarrizketan, tabernariak kaleratzen zaituen artean.
Gorputzak permititzen dizkizun pausuen
baitan, eguna argitu aurretik etxeratzen
zara tarteka. Gehienetan, ordea, bidean geratzen den edozein bebarrutan
esnatzen zara.
Norbaitek ostikoa eman didala esnatu
naiz. Albora begiratu eta etxe pareko ezkaratzean nagoela konturatu naiz.
Herriko aguazila da. Baduzu etxeratzeko garaia, bota dit gupidaz.
Orduan zure irudia etorri zait gogora,
nigandik urrundu zinen unea. Ordu ezkeroztik ni naiz alderrai dabilena,
whiskiak eta Orfidalek errealitatea desitxuratzen didaten bitartean.
Galdu zintudanetik alde batetik bestera nabilela kontatu dizute, noraezean, ortzi-mugatik hurbiltzen ari den itsasontzi batean agertuko zaren esperantzaz.
Usainei zaporea jarri
zaporeei hitzak
hitzei soinuak
soinuei irudiak
irudiei usainak
eta berriz hasiera buelta
Eta horrela sentitzen ditugu munduko gauza guztiak, gurpil amaigabe batean
Zenbat aldiz gertatu zaizu lepo dagoen
taberna edo txosna bateko barran eskatzeko zain egon eta ikusezina sentitzen
zarela? Ez da gustuko platera, zure ahotsa eta lekua egin nahia, baina inork
kasurik ez egitea.
Imajinatzen ditut garai bateko
dantzaldietan, Tilosetan esaterako, dantzara ateratzen ez zituzten emakumeen
kasuak, ezdeusa sentituko ziren mutilekiko atrakzio eza somatzerakoan.
Kuadrillismoa da gure jendartean erlazionatzeko modua, bere on eta txar guztiarekin. Galdetu bestela atzerritik etorritakoei leku bat egiteko izaten duten zailtasunen inguruan. Baina ez hori bakarrik, egoera zehatz batzuetan bakarrik egotea ez egotearen parekoa da.
Aurrekoan kontzertuak izan ziren Easo Plazan Boga-Boga jaialdiaren harira. Ze plan hobeagorik iraileko estropadetako igande eguzkitsu baterako. Eguerdian abiatu nintzen harantz. Ordu haietan estropada zela, manifa zela, ez zen jende gehiegi bildu kontzertuak ikustera, eta lasai-lasai egon nintzen. Bazkal ostean, ordea, plaza lepo bete zen gaztez, baita ez hain gaztez ere. Bakarrik nengoenez ez nuen azalera handiegirik betetzen, nire motxilak eta nik neuk okupatzen genuena besterik ez, baina arratsalde guztia igaro nuen pauso bat aurrera, beste bi atzera, hiru ezkerrera, lau eskumara, nire tokia bilatzen eta aldarrikatu nahian, nire inguruko bikote, kuadrilla edo lagun taldeak uneoro handitzen baitzihoazen inguruan zegoenari itsu, kasu honetan ni. Nire aire eremua desagertzen ikusten nuen aldi oro, mugitzea erabakitzen nuen arte. Agobiatu egin nintzen eta konturatu, pertsona bakarra ikusezina bihurtzen dela egoera horietan, toki bat ez balu bezala, espazio bitalerako eskubiderik ez balu bezala.
Etxerako autobusean horren inguruan aritu nintzen hausnarrean, espazio bitalaz, guztiok lasai egoteko daukagun eskubideaz, ikusgarri ala ikusezin izan.
Diotenez, sagarrondoen emankortasuna bi urteroko kontua da. Hau da, urte batean uzta eskasa da, hurrengoan aberatsa. Aurtengoa bigarren horietakoa behar du, derrigor, Santa Barbarako sagarrondoek oker-oker baitituzte adarrak grabitatearen eraginez, fruituen pisuak lurrera bultzatzen ditu ohargabean, astindu baten beharra oihukatuz bezala.
Diotenez, adinarekin emakumeok
sexuarekiko desioa eta grina galtzen dugu, lehortu egiten omen gara, mahaspasa
baten antzera.
Diotenez ere, bibragailua bezalako
jostailu sexualak oso onuragarriak dira aspektu askotan. Besteak beste,
mahaspasen antzera geratutako emazteen lubrikazioa hobetzen omen dute eta,
gainera, baginako ehunak indartu eta haien elastizitatea hobetu, hain ohikoak begitantzen
zaizkigun txiza ezin aguantatzearen arazoak ekidinez.
Diotenez, Ane fase horretan sartu da,
baina ez da lehortu oraindaino, ez du lehortzeko inolako asmorik eta sexurako
grina bizi bizirik dauka.
Ostirala da, Ane lehertuta heldu da
lanetik eta erlaxatzeko beharra sentitu du. Eta zer bide egokiago bere
gorputzaz gozatzea baino? Bere osasunaz eta bizitza sexualaz kezkaturik, eman
aholku guztiak jarraitzen ditu Anek txintxo-txintxo. Beraz, bibragailua erabili
du bere saiorako. Amaitutakoan garbitu eta bere zorroan bildurik mesanotxean
utzi du, baina ez da ohartu martxan geratu dela, mesanotxeko zura zulatu nahiko
balu moduan. Jantzi eta etxetik alde egin du lagunekin plana baitu berandu
arte.
Gaueko hamaikak aldera bizilagunen uatsap taldean mezu arraro bat irakurri du: arratsalde guztian motor moduko baten soinua entzuten dela eta bere azpiko bizilagunei loa eragozten ari zaiela. Ez dio jaramonik egin mezuari.
Ordu txikitan, etxera heldu denean, bere logelan motor baten hotsa sentitu du. Miatzen hasi eta irribarre maltzur batek irten dio nahigabean. Bibradorea hartu eta itzali egin du. Amaitu dira zaratak. Ez da damu azpikoei kalte egin izanagatik, edozein aitzakia kaskar kexatzeko baliatzen duen pipertutako familia baita, behingoagatik izorra daitezela. Eta horrela, pijama jantzi eta, diotenez, lasai-lasai hartu omen du lo Anek.
