Moman gaude, eskutik helduta zeharkatzen ditugu hango galeriak zuk arte garaikidearen nondik norakoak azaltzen dizkidazun bitartean. Nik arreta handiz jarraitzen ditut zure hitzak, esaten duzun oro interesgarri baitzait; tarteka elkar besarkatzen dugu, eta elkar muxukatu, gu biok soilik mundu guztia, unibertso osoa osatuko bagenu bezala, ingurukoen begiradak somatu gabe, ikusi ere ez baititugu egiten. Museotik San Franciscoko kale maldatsuetara jo dugu, tranbian ibili gara, zoriontsu sentitzen gara elkarren ondoan, gure arteko maitasuna hain da sakona...
"Miss! the museum is closing" hitzek atera naute nire gogoetatik, nire ametsetatik,... ingurura begiratu eta ez zeundela ohartu naiz, arteaz disfrutatzen bai, baina bakarrik...
Tristuraz beterik alde egin dut eta ez dut tranbiarik hartu, metroan sartu naiz bertakoen artean nahasteko, ezkutatzeko, nire bakardadea kamuflatu nahian edo, kamaleoi bat bezala.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina