a buen entendedor...
... pocas palabras bastan!
egia borobila, baina batzuetan zaila da onartzea, seguruenik ez dugulako nahi...
2010/06/16
2010/06/14
Denbora kontuak
Hemengo hau eta ondoren etorriko diren beste batzuk 2005, 2006 urteetan idatzitako poematxoak (nolabait deitzearren) dira. Batzuk agian kursi xamarrak izango dira, baina momentuko sentimenduak erreflejatzen dituzte, besterik gabe, eta batzuk baliogarri zaizkit 2010ean ere nire barnea adierazteko!
Berrogei urte pasatu dira
Gauzak ez dira aldatu ordea,
Badirudi denbora gelditu egin dela,
Badirudi, baina ez,
Bestela galdetu
galdetu hortik
Ziegetan urteak daramatzaten horiei
galdetu
Ea denbora gelditu ote zaien
Ea gaztetasuna errekuperatuko ote duten
Egunen baten
Kalean berriro direnean
Berrogei urte geroago
Gauzak ez dira aldatu ordea,
Badirudi denbora gelditu egin dela,
Badirudi, baina ez,
Bestela galdetu
galdetu hortik
Ziegetan urteak daramatzaten horiei
galdetu
Ea denbora gelditu ote zaien
Ea gaztetasuna errekuperatuko ote duten
Egunen baten
Kalean berriro direnean
Berrogei urte geroago
ZORIONTASUNA
Askotan galdetu izan diot neure buruari zoriontasuna zer den.
Azkenaldian nire inguruan ikusi eta sentitu ditudan bihotz bakarti, apurtu guztiak ikusirik berriro ere galdetu diot, zer da bada zoriontasuna? Ba ote da benetan zoriontsu sentitzen den izakirik, edo behar bada gizakirik esan beharko nuke, zeren zoriontasuna izaki arrazionalen kontu bat dela dirudi, animaliak ere deprimitu egiten diren arren, seguru ez dutela zoriontasuna bilatzen gizakion antzera. Ta kontua da ez diodala nire galderari erantzunik topatzen.
Dakidan gauza bakarra zera da, zoriontsu sentitu izan naizeneko uneetan nirekin zeuden pertsonak, nituen gauzak, igarotako tokiak, ez daudela gehiago nirekin. Une batez egon direla hor eta konturatu naizenerako desagertu egin direla. Eta horregatik bizi naiz alde batetik triste, baina bestalde, bilatzen, une batez zoriontsu egingo nauten egoerak, lekuak, liburuak, filmeak, pertsonak bilatzen bizi naiz, eta batzuetan bilaketa horretan oso bakarrik sentitu ohi naiz, eta ahul, indarrik gabe, dena pikutara botatzeko gogoz. Baina gero une zoriontsu bat suertatzen denean, bilaketarako grina pizten zait berriro ere, eta animoz betetzen naiz eta gogor ekiten diot nire bilaketari.
Kasualitatez hau idatzi dudan hontan, zineman izan naiz gai honi buruzko filme bat ikusten eta bertako protagonistak horrela amaitzen du: “Behin zoriontsu izan zarenean benetan, gehiago bizitzeak ez duela merezi”. Eta ez nago ados, zoriontsu izan eta gero, une hori itzali egiten denean, zulo ilun batean sartzen zara eta zaila da hasieran argi izpirik topatzea, baina tunel guztiek dute amaiera, eta itxaropena hor nunbait azaltzen da gutxien espero duzun une eta tokian.
Kezka bakarra daukat: mundu guztia dabil nire antzera edo ni naiz nire mundu honetan zoriontsu ez den bakarra?
2010/06/13
SEX & LOVE
Sexua gizakion beharra da, batzuk behar handiagoa izaten dute, beste batzuk gutxiago, garai batzuetan behar hori bortizkiago sentitzen duzu, beste batzuetan lotan izaten duzu, baina beharra hor dago.
Bikotekidea dutenek sexua nolabait ziurtatua daukate, batzuk kontrakoa esaten saiatzen badira ere, eta bikotekiderik ez dutenek tarteka behar hori asetzen saiatzen dira, ahal duten moduan. Askotan parrandan dabiltzala izaten da, deshinibituago daudelako edo, errazago zaie inorri sartzea, asko kostatzen bada beti ere, batzuei behintzat, beste batzuk erreztasun handia baitute.
Ni esan daiteke asko kostatzen zaien multzo horretan nagoela, batzuetan ez dakit nondik aurpegia ateratzen badut ere, baina ordu txikitako txortaldi horiek egunetik egunera aje gehiago sortzen didate.
Sexua praktikatzeko ez da maitasunik behar, hori argi dago, baina ligatzen duzunean gustoko duzun pertsona topatzen saiatzen zara, horrek beste konplizidade bat ematen baitu.
Sexualki disfrutatzeaz gain, pertsona horren goxotasuna bilatzen dugu sarri emakumeok, gauza normala inondik inora, mutilak aldiz askotan desberdinak dira horretan. Esnatzean bere laztanak, muxuak, hitz goxoak entzutea gustatzen zaigu, zeini ez, baina askotan beste zerbaitekin egiten dugu topo eta sexua, sexua bada ere, une horretan objektu hutsak sentitzen gara, zulo bat besterik ez.
Ez da lehen aldia hori gertatu zaidana, eta ez dut uste bakarra izango naizenik. Esnatzen zara, espero duzu berak laztan batzuk egingo dizkizula, edo oso gustora egon dela adieraziko dizula edo muxu goxo batzuk emango dizkizula, inkluso zurekin bazkaltzen geratuko dela, baina ez. Esnatu, jaiki eta ia hitzik esan gabe alde egiten du, bere ondoan dagoena animalia bat izango balitz bezala.
Hoztasun hori ez dut ulertzen eta ez dut onartzen, izugarria iruditzen zait. Pertsonak gara, sentimenduak dauzkagu, txortan egiteak ez digu beste inolako loturarik sortzen, baina pertsona bat horrela tratatzea gehiegi iruditzen zait.
Gero tipoa kalean ikusten duzunean zein aurpegirekin begiratu behar diozu, irrifartsu? Ez du horren gogorik ematen, maitale oso ona izanagatik ere, tipo horrek ez du agurrik merezi, nik hala sentitzen dut behintzat. Nola hurbilduko zara berarengana ezer esatera zure ohean egon denean hitzik zuzendu ez dizunean?
Ez dakit horrelako asko egongo diren baina zoritxarrez nik horrelakoekin egin izan dut topo.
Sexua bai, maitasunik gabe bada ere primeran dago, baina horrela ez mesedez, horrela ez!
Bikotekidea dutenek sexua nolabait ziurtatua daukate, batzuk kontrakoa esaten saiatzen badira ere, eta bikotekiderik ez dutenek tarteka behar hori asetzen saiatzen dira, ahal duten moduan. Askotan parrandan dabiltzala izaten da, deshinibituago daudelako edo, errazago zaie inorri sartzea, asko kostatzen bada beti ere, batzuei behintzat, beste batzuk erreztasun handia baitute.
Ni esan daiteke asko kostatzen zaien multzo horretan nagoela, batzuetan ez dakit nondik aurpegia ateratzen badut ere, baina ordu txikitako txortaldi horiek egunetik egunera aje gehiago sortzen didate.
Sexua praktikatzeko ez da maitasunik behar, hori argi dago, baina ligatzen duzunean gustoko duzun pertsona topatzen saiatzen zara, horrek beste konplizidade bat ematen baitu.
Sexualki disfrutatzeaz gain, pertsona horren goxotasuna bilatzen dugu sarri emakumeok, gauza normala inondik inora, mutilak aldiz askotan desberdinak dira horretan. Esnatzean bere laztanak, muxuak, hitz goxoak entzutea gustatzen zaigu, zeini ez, baina askotan beste zerbaitekin egiten dugu topo eta sexua, sexua bada ere, une horretan objektu hutsak sentitzen gara, zulo bat besterik ez.
Ez da lehen aldia hori gertatu zaidana, eta ez dut uste bakarra izango naizenik. Esnatzen zara, espero duzu berak laztan batzuk egingo dizkizula, edo oso gustora egon dela adieraziko dizula edo muxu goxo batzuk emango dizkizula, inkluso zurekin bazkaltzen geratuko dela, baina ez. Esnatu, jaiki eta ia hitzik esan gabe alde egiten du, bere ondoan dagoena animalia bat izango balitz bezala.
Hoztasun hori ez dut ulertzen eta ez dut onartzen, izugarria iruditzen zait. Pertsonak gara, sentimenduak dauzkagu, txortan egiteak ez digu beste inolako loturarik sortzen, baina pertsona bat horrela tratatzea gehiegi iruditzen zait.
Gero tipoa kalean ikusten duzunean zein aurpegirekin begiratu behar diozu, irrifartsu? Ez du horren gogorik ematen, maitale oso ona izanagatik ere, tipo horrek ez du agurrik merezi, nik hala sentitzen dut behintzat. Nola hurbilduko zara berarengana ezer esatera zure ohean egon denean hitzik zuzendu ez dizunean?
Ez dakit horrelako asko egongo diren baina zoritxarrez nik horrelakoekin egin izan dut topo.
Sexua bai, maitasunik gabe bada ere primeran dago, baina horrela ez mesedez, horrela ez!
2010/06/11
AMNESIA
Esnatu eta gorputz baten ondoan zaudela ikusi duzu. Ingurura begiratu duzu, ez dakizu non zauden, tokia harrotza zaizu, baina ezaguna nolabait.
Zure alboan dagoen gorputza ere ezezaguna zaizu, ez diozu aurpegirik ikusten, bizkarrez dago.
Atzo, aspaldiko partez, gau zoro horietako bat izan zen. Afaritan hasi zinen ardoa edaten, gero kopatxo bat, ondoren kubata batzuk, krixtoneko mozkorra harrapatu zenuen. Oroitzen duzun azken unea tipo batekin diskoteka batean hitz egiten ari zinenekoa da, baina tipoaren aurpegia ere ez duzu oroitzen, agian bera izango da zure ondoan datzana lotan, baina ez dakizu, ez baitzara ezerekin akordatzen, ez dakizu zein jokutan ibili zareten, ezertan ibili bazarete behintzat.
Dena dela, egoera ikusirik eta mutilaren bizkarraldea azterturik unea aprobetxatzea deliberatu duzu. Esnatu egin behar duzu, baina gaizto esnatu ere, zure beharra sentitu dezan.
Gerritik heldu duzu eta hatz muturrekin ferekatzen hasi zara, pixkanaka eskua zilbor aldera aurreratu duzu eta jarraitu duzu hatz puntekin sabel aldea laztantzen, emeki, emeki, zirkuloak marraztuz, apurka eskua beherago jaitsiz bere zakila ikutu gabe, baina ikutu nahian bezala, gogoarekin uzteko.
Sentitu duzu nola esnatzen hasi den, gorputza apurka, apurka, biratzen hasi den zure laztanak hobe sentitu ahal izateko, zuri jokua erraztu nahiean.
Zuk jarraitu duzu ikutu berdinekin baina tarteka hatz puntekin zakila ikutzen hasi zatzaizkio. Handitua dauka, oso, epela eta leuna, hala ere ez duzu guztiz heltzerik nahi izan, jokuarekin darraizu bere gorputza laztanduz eta titi buruetan atximur txikiak egin dizkiozu eta aldi berean ezpainekin bere azala dastatzen hasi zara.
Halako batean buelta hartu du eta zuri begira geratu da, bero bero dago, zure moduan. Ahoa ireki eta mingaina zurera sartu du, emeki baina erabakiorki. Zuk segitu egin diozu, jarraitu duten muxuak beroak, edonor zoratzekoak, izan dira. Badirudi bizitza osoa daramazuela hontan elkarrekin zein ondo osatzen zareten ikusita. Aspaldidanik ez duzu oroitzen halako bustialdirik, lehertzear zaudete.
Titietan muxu batzuk eman dizkizu, hatz batekin klitoria ikutzen hasi zaizu, zuk ezin duzu gehiago, asperen batzuk egin dituzu, irrifar batzuekin batera, handik gutxira zure barrura etorri da. Zuk lagundu egin diozu, izugarri sentitzen duzu bere gailua, handia du oso eta izugarri gogorra dago.
Mugitzen hasi zarete, bera gehiago zu baino, baina oso ondo egokitzen zatzaizkio bere gorabeherei. Ipur masailetatik heldu duzu, asko gustatzen omen zaie, gero eta mugimendu bortitzagoak darabilkizue, eztanda egingo duzue, badator, badator, aaaahhhhhhhh!!!!!!!!!!
Bukatu duzuenean minutu batzuz itsatsita geratu zarete, bera zure barruan, elkarri muxu goxo batzuk emanez eta irteterakoan zera bota dizu:
-Kaixo Iosu naiz, zure goiko bizilaguna, atzo gauean portalean topatu zintudan atea zabaldu ezinik eta nirekin etortzeko tematu zinen. Nik ez nuen nahi baina tira, pozten naiz onartu izanaz, hori bai zure mutil-laguna eskaileretan topatzen badut ez dakit zer egingo dudan, ez diozu kontatuko ezta?
Zure azkenaldiko larrualdi onenetako zeinekin eta goiko bizilagun ezezagunarekin! Orduan ohartu zara zergatik ez zitzaizun logela hura hain harrotza egiten, zure logelaren egitura bera duelako, hiru metro beherago seguruenik Xabi lotan dagoen logelaren iguala delako.
Zure alboan dagoen gorputza ere ezezaguna zaizu, ez diozu aurpegirik ikusten, bizkarrez dago.
Atzo, aspaldiko partez, gau zoro horietako bat izan zen. Afaritan hasi zinen ardoa edaten, gero kopatxo bat, ondoren kubata batzuk, krixtoneko mozkorra harrapatu zenuen. Oroitzen duzun azken unea tipo batekin diskoteka batean hitz egiten ari zinenekoa da, baina tipoaren aurpegia ere ez duzu oroitzen, agian bera izango da zure ondoan datzana lotan, baina ez dakizu, ez baitzara ezerekin akordatzen, ez dakizu zein jokutan ibili zareten, ezertan ibili bazarete behintzat.
Dena dela, egoera ikusirik eta mutilaren bizkarraldea azterturik unea aprobetxatzea deliberatu duzu. Esnatu egin behar duzu, baina gaizto esnatu ere, zure beharra sentitu dezan.
Gerritik heldu duzu eta hatz muturrekin ferekatzen hasi zara, pixkanaka eskua zilbor aldera aurreratu duzu eta jarraitu duzu hatz puntekin sabel aldea laztantzen, emeki, emeki, zirkuloak marraztuz, apurka eskua beherago jaitsiz bere zakila ikutu gabe, baina ikutu nahian bezala, gogoarekin uzteko.
Sentitu duzu nola esnatzen hasi den, gorputza apurka, apurka, biratzen hasi den zure laztanak hobe sentitu ahal izateko, zuri jokua erraztu nahiean.
Zuk jarraitu duzu ikutu berdinekin baina tarteka hatz puntekin zakila ikutzen hasi zatzaizkio. Handitua dauka, oso, epela eta leuna, hala ere ez duzu guztiz heltzerik nahi izan, jokuarekin darraizu bere gorputza laztanduz eta titi buruetan atximur txikiak egin dizkiozu eta aldi berean ezpainekin bere azala dastatzen hasi zara.
Halako batean buelta hartu du eta zuri begira geratu da, bero bero dago, zure moduan. Ahoa ireki eta mingaina zurera sartu du, emeki baina erabakiorki. Zuk segitu egin diozu, jarraitu duten muxuak beroak, edonor zoratzekoak, izan dira. Badirudi bizitza osoa daramazuela hontan elkarrekin zein ondo osatzen zareten ikusita. Aspaldidanik ez duzu oroitzen halako bustialdirik, lehertzear zaudete.
Titietan muxu batzuk eman dizkizu, hatz batekin klitoria ikutzen hasi zaizu, zuk ezin duzu gehiago, asperen batzuk egin dituzu, irrifar batzuekin batera, handik gutxira zure barrura etorri da. Zuk lagundu egin diozu, izugarri sentitzen duzu bere gailua, handia du oso eta izugarri gogorra dago.
Mugitzen hasi zarete, bera gehiago zu baino, baina oso ondo egokitzen zatzaizkio bere gorabeherei. Ipur masailetatik heldu duzu, asko gustatzen omen zaie, gero eta mugimendu bortitzagoak darabilkizue, eztanda egingo duzue, badator, badator, aaaahhhhhhhh!!!!!!!!!!
Bukatu duzuenean minutu batzuz itsatsita geratu zarete, bera zure barruan, elkarri muxu goxo batzuk emanez eta irteterakoan zera bota dizu:
-Kaixo Iosu naiz, zure goiko bizilaguna, atzo gauean portalean topatu zintudan atea zabaldu ezinik eta nirekin etortzeko tematu zinen. Nik ez nuen nahi baina tira, pozten naiz onartu izanaz, hori bai zure mutil-laguna eskaileretan topatzen badut ez dakit zer egingo dudan, ez diozu kontatuko ezta?
Zure azkenaldiko larrualdi onenetako zeinekin eta goiko bizilagun ezezagunarekin! Orduan ohartu zara zergatik ez zitzaizun logela hura hain harrotza egiten, zure logelaren egitura bera duelako, hiru metro beherago seguruenik Xabi lotan dagoen logelaren iguala delako.
2010/05/02
Atez ate, erraustegia, aht-a,...
Azken garaietan gai hauen inguruko debateak, eztabaidak, etab... ugariak izaten ari dira afektatuak diren herrietan bereziki. Milaka astakeri entzun dira, milaka liskar sortu eta bakoitza berearekin geratuko da, eta hein handi batean politika partidistak tartean direlako, guztia azken finean politika bada ere.
Duela gutxi lagun batek emandako argudioa ekarri nahi nuke honera, bere jarrera guztiz kritikagarria dela jakinik eta pertsonalki berarekin bat egon ez arren. Nire ezagunaren jarrera guztiz berekoia da, bere buruaren erosotasunean oinarrituta, punto. Nik ez dut jarrera hori konpartitzen, ez dut ulertzen, baina tira.
Nire lagunak ez du seme-alabarik ezta izateko intentziorik ere. Berak mundu honetan optimista izanda hogeita hamar, berrogei urte inguru gehiago emango ditu eta berak pentsatzen du erraustegiak ez diola gehiegi afektatuko, birziklatu edo ez ez dio gehiegi kezkatzen, oraingoz arazoa ez da hain handia, hurrengo belaunaldiak dira orain egiten ari garen guzti horren kaltetu izango direnak, eta hor zetorren bere kezka. Nola liteke umeak dituzten horiek, sekula birziklatu ez duten horiek orain bostgarren kontenedorearen defentsore sutsuak izatea? Nola liteke horiek erraustegia jartzea defendatzea? Ez al dira konturatzen zer nolako mundua, zer nolako Euskal Herria, zer nolako herria utziko dieten euren ondorengo maitatuei? Nire lagunak bere kolkorako begiratzen du, nahita, baina nola liteke aita-amek ere ikuspegi bera izatea? Umeak ekarri bai, baina zer nolako etorkizuna opa diete? Konsziente al dira proposatzen ari direnaz?
Neuk ez dut seme-alabarik, seguruen izango ere ez, baina nire ilobentzat, nire lagunen eta ezezagunen ondorengoentzat mundu garbiagoa, orekatuagoa, justuagoa nahi dut. Atez atekoaren alde nago, kontsumitzen dugun guztia gutxituko ez badugu ere, behintzat neurri batean berreskuratuko baitugu. Erraustegiaren aurka nago, honek sor ditzakeen gas kutsakorrez gain, atmosferara berotegi-efektua sortzen duten gasen isurpena txikiagoa izango delako. AHT-aren aurka nago, ez dudalako nire ingurumena txikitzerik nahi, Madrilera joan behar baldin badut (nire lagunak zioen moduan) ez dudalako bi ordutan joan beharrik, eta bestela abioia har dezaket. Agian bihar egongo ez banaiz ere, hemen gelditzen direnentzat, gutxienez nik ezagutu nuen hainako lurraldea nahi dudalako, ze mundu honetan zergatik gauden ez badakit ere, gutxienez bizitza duin bat merezi dugu.
Duela gutxi lagun batek emandako argudioa ekarri nahi nuke honera, bere jarrera guztiz kritikagarria dela jakinik eta pertsonalki berarekin bat egon ez arren. Nire ezagunaren jarrera guztiz berekoia da, bere buruaren erosotasunean oinarrituta, punto. Nik ez dut jarrera hori konpartitzen, ez dut ulertzen, baina tira.
Nire lagunak ez du seme-alabarik ezta izateko intentziorik ere. Berak mundu honetan optimista izanda hogeita hamar, berrogei urte inguru gehiago emango ditu eta berak pentsatzen du erraustegiak ez diola gehiegi afektatuko, birziklatu edo ez ez dio gehiegi kezkatzen, oraingoz arazoa ez da hain handia, hurrengo belaunaldiak dira orain egiten ari garen guzti horren kaltetu izango direnak, eta hor zetorren bere kezka. Nola liteke umeak dituzten horiek, sekula birziklatu ez duten horiek orain bostgarren kontenedorearen defentsore sutsuak izatea? Nola liteke horiek erraustegia jartzea defendatzea? Ez al dira konturatzen zer nolako mundua, zer nolako Euskal Herria, zer nolako herria utziko dieten euren ondorengo maitatuei? Nire lagunak bere kolkorako begiratzen du, nahita, baina nola liteke aita-amek ere ikuspegi bera izatea? Umeak ekarri bai, baina zer nolako etorkizuna opa diete? Konsziente al dira proposatzen ari direnaz?
Neuk ez dut seme-alabarik, seguruen izango ere ez, baina nire ilobentzat, nire lagunen eta ezezagunen ondorengoentzat mundu garbiagoa, orekatuagoa, justuagoa nahi dut. Atez atekoaren alde nago, kontsumitzen dugun guztia gutxituko ez badugu ere, behintzat neurri batean berreskuratuko baitugu. Erraustegiaren aurka nago, honek sor ditzakeen gas kutsakorrez gain, atmosferara berotegi-efektua sortzen duten gasen isurpena txikiagoa izango delako. AHT-aren aurka nago, ez dudalako nire ingurumena txikitzerik nahi, Madrilera joan behar baldin badut (nire lagunak zioen moduan) ez dudalako bi ordutan joan beharrik, eta bestela abioia har dezaket. Agian bihar egongo ez banaiz ere, hemen gelditzen direnentzat, gutxienez nik ezagutu nuen hainako lurraldea nahi dudalako, ze mundu honetan zergatik gauden ez badakit ere, gutxienez bizitza duin bat merezi dugu.
2010/04/17
BIHAR EGUZKIA ATERAKO DA BERRIRO ERE
Gizakiok gara bakarrak gaizki egindakoak behin eta berriro errepikatzen ditugunak. Neu ez naiz gutxiago, beti berdin, beti akatsak errepikatzen, eta kanpotik ikusita nire jarrerak erokeria eman dezake, baina denak du beti azalpen bat, honi kasu egiteko prest bagaude behintzat.
Zorionez danok ez gara berdinak, baina horrek era berean beste batzuen jarrerak ez ulertzera, edo tokitik ateratzera, edo gaizki hartzera eraman gaitzake sarri. Nik seguruenik hala egin izan dut eta nirekin gauza bera egingo dute ere.
Oso sentibera naiz, baina era berean oso arrazionala, guztiaren esplikazioa behar dut eta aurkitzen ez dudan bitartean ez naiz lasai egongo. Orain horrekin bizi naiz bueltaka, pertsona baten esplikazioa behar dut, eta kaltea (nolabait esatearren) aspaldi egina izanagatik azalpen horren beharra ez du indarrik galtzen nire baitan. Eta tontakeria hori medio jokabide irrazionalak ageri ditut tarteka, hori bai, beti ere alkoholaren eraginpean nagoela, nire burua kontrolaezina bihurtzen den une horietan.
Biharamuna horrelakoetan inoiz baino gogorragoa da, alkoholaren ajeaz gain, aje psikologikoa izugarria da, eta une batzuetan lurretik desagertzea nahiko zenuke, betirako, inork, inoiz gehiago ikus ez zaitzan.
Alkoholak desinhibitu egiten gaitu, erlazionatzen laguntzen digu eta lotsatiak garenontzat ez dago gaizki, baina egoera horretan egindakoak benetan al dira egin nahi ditugunak, hori al da gure benetako gu, edo gure barruan dauden mixeriak ateratzeko egiten dugun ariketa bat da, inkonszientean, hurrengo egunean gogoratuko ez garenen esparantzaz? Ez dakit baina mozkorraldiek nazkatuta naukate. Ezer txarrik egin ez arren, buruari mila bira emateko egoerak bilatzen ditut, nik neuk bakarrik, nire arantzak ateratzeko esperantzarekin, baina lortzen dudan gauza bakarra arantza barrurago sartzea da.
Damua ez da existitu behar, egindakoa egina dago, ez du atzera bueltarik eta aurrera jarraitu behar da, eta gainera biharamunean eguzkia aterako da berriro ere.
Zorionez danok ez gara berdinak, baina horrek era berean beste batzuen jarrerak ez ulertzera, edo tokitik ateratzera, edo gaizki hartzera eraman gaitzake sarri. Nik seguruenik hala egin izan dut eta nirekin gauza bera egingo dute ere.
Oso sentibera naiz, baina era berean oso arrazionala, guztiaren esplikazioa behar dut eta aurkitzen ez dudan bitartean ez naiz lasai egongo. Orain horrekin bizi naiz bueltaka, pertsona baten esplikazioa behar dut, eta kaltea (nolabait esatearren) aspaldi egina izanagatik azalpen horren beharra ez du indarrik galtzen nire baitan. Eta tontakeria hori medio jokabide irrazionalak ageri ditut tarteka, hori bai, beti ere alkoholaren eraginpean nagoela, nire burua kontrolaezina bihurtzen den une horietan.
Biharamuna horrelakoetan inoiz baino gogorragoa da, alkoholaren ajeaz gain, aje psikologikoa izugarria da, eta une batzuetan lurretik desagertzea nahiko zenuke, betirako, inork, inoiz gehiago ikus ez zaitzan.
Alkoholak desinhibitu egiten gaitu, erlazionatzen laguntzen digu eta lotsatiak garenontzat ez dago gaizki, baina egoera horretan egindakoak benetan al dira egin nahi ditugunak, hori al da gure benetako gu, edo gure barruan dauden mixeriak ateratzeko egiten dugun ariketa bat da, inkonszientean, hurrengo egunean gogoratuko ez garenen esparantzaz? Ez dakit baina mozkorraldiek nazkatuta naukate. Ezer txarrik egin ez arren, buruari mila bira emateko egoerak bilatzen ditut, nik neuk bakarrik, nire arantzak ateratzeko esperantzarekin, baina lortzen dudan gauza bakarra arantza barrurago sartzea da.
Damua ez da existitu behar, egindakoa egina dago, ez du atzera bueltarik eta aurrera jarraitu behar da, eta gainera biharamunean eguzkia aterako da berriro ere.
2010/02/22
2010/02/05
BERTIGOA
Hau ere idazle batena. Milan Kunderak idatzi zuen "La insoportable levedad del ser" liburuan. 18 urtekin txundituta utzi nindun. Sarri akordatzen naiz definizio honekin.
¿Que es el vértigo? ¿el miedo a la caída?
El vértigo es algo diferente del miedo a la caída. El vértigo significa que la profundidad que se abre ante nosotros nos atrae, nos seduce, despierta en nosotros el deseo de caer, del cual nos defendemos espantados.
¿Que es el vértigo? ¿el miedo a la caída?
El vértigo es algo diferente del miedo a la caída. El vértigo significa que la profundidad que se abre ante nosotros nos atrae, nos seduce, despierta en nosotros el deseo de caer, del cual nos defendemos espantados.
POEMA BAT
Lagun batek utzi zidan liburua, azal atzekoa irakurri eta nitaz akordatu omen zen. Poztu nintzen.
Ea gustoko duzuen,kasualitatez nire bizilagun izandakoaren Rafa Egigurenena da. POlita!
zure begietan pausatu
ta pasatzen utzi nauzu
errekonozimendu lasai bat
harrapatu dizut
zure begien atzetik
ea zortea duzun
eta nitaz
enamoratzen zaren
ta pasatzen utzi nauzu
errekonozimendu lasai bat
harrapatu dizut
zure begien atzetik
ea zortea duzun
eta nitaz
enamoratzen zaren
Harpidetu honetara:
Mezuak (Atom)