Egun on guztioi, hemen nator atzo hasitako balorazioarekin jarraitzeko asmotan. Gaurkoan taldea izango dut hizpide.
Trekkinga egitera hamahiru lagun abiatu ginen. Hauek deskribatzerakoan ere taldeak egin ditzaket. Hona hemen sailkapena.
Generoaren arabera bost emakume eta zortzi gizon.
Hizkuntzaren
arabera bost euskaldun, bi katalan, espainoldutako ingeles bat eta zazpi espainol.
Jatorriaren
arabera bederatzi euskal herritar, bi gipuzkoar eta zazpi nafar, azken haietako
lau euskal nazioarekiko eta euskararekiko inolako sentipenik ez zutenak; bi
katalan, aragoiko bat eta Andaluzian bizi den ingeles bat.
Taldekatzeen
arabera bikote bat lagun batekin, beste bikote bat, bi lagun eta bakarrik
joandako sei lagun.
Adinari
dagokionean gazteenak hogeitahiru urte zituen, zaharrenak hirurogei eta zortzi,
biak emakumeak. Beste guztiak, gehienak, berrogeita hamar eta hirurogei urte arteko
tartean genbiltzan.
Izaera, ba oso desberdina imajinatuko duzuen bezala. Bidai honetan, zalantza izpirik geratzen bazitzaidan, espainolak oso builosoak direla frogatzeko aukera izan dut. Eta espainol horiek Nafarroakoak ziren, bai min egiten dit esateak, baina hala zen. Oinez gindoazela buila batean sarri, tontakeria topikoak esaten, behin grazia izan dezaketenak, bigarrenean aspergarri suertatzen direnak; hori izan da nire kalbarioa, haien berbaldia jasatea eta ez entzuteko moduak asmatzea, orain aurrera joanez, orain atzera, ahal zen moduan. Lehen egunetan hala nola aguantatu nuen, baina gehiago ezin nuenean eskatu nien, mesedez ez garrasi egiteko, nik mendian lasaitasuna eta bakea bilatzen dudala, bide batez jende askok egiten duen moduan. Halere, agobio momentu batzuk kenduta, nahiko ondo eraman nuen, baina argi ikusi nuen haietako batzuk ez direla niretzat konpainia ona mendian. Parrandan bai, baina tokiak eta uneak bereizten jakitea oso inportantea da niretzat, beste batzuentzat ez bezala.
Beraz, talde builosoa, trekkingean gurutzatutako guztiekin alderatuta builosoena ezbairik gabe. Europa ekialdeko talde batzuekin topo egin dugu eta sarri desiratzen nuen haiekin egotea, oinez bederen, isilik eta lasai baitzihoazen, gainera mutil katxarro batzuk zeuden tartean… beno, baina gaitik desbideratzen ari naiz.
Builarena kenduta, jendea jatorra zen, beti laguntzeko prest, edozein egoeretan, eta tokietara iristean beti zegoen festarako gogoa, tartea, birra bat partekatzekoa, dantza eta kanta egitekoa.
Taldekide batek bide erdian utzi gintuen. Zalantzaz beteriko berrogeita hamar bat urteko ume handi bat zen. Oraindik galdetzen diot neure buruari zer arraio egiten zuen bidai hartan, ia ezer ez zihoakionean ondo. Baina hantxe egon zen azken eguneraino Kathmandun, etxera lehenago bueltatzeko aukera garestiegia izango zuelako agian.
Beste guztiak mendizaleak, anbiziotsuak gehienak, bai ala bai tontorreraino igo behar duten horietakoak, ni eta beste bi emakume kenduta. Orduan konturatu nintzen ni beste pasta edo kasta batekoa naizela. Gogorik ez badut, ez dut egiten eta kito. Berdin zait zer galduko dudan erabakia irmoa denean. Niretzat 5.370 m-ra heltzea jada nahiko balentria izan zen, ez nuen 5.600 artekoa igotzeko beharrik, sufritzeko gogorik ez nuelako bereziki, bizitzak jada nahikoa sufrimendu ezartzen baitizkigu guk gehiago bilatu gabe. Nahi izan banu igoko nintzen, beste batzuk igo ziren moduan, baina ikusi behar ziren haien aurpegiak lodgera heldu zirenean. Ez zidaten inolako inbidiarik ematen, ez sanoa, ez bestelakoa.
Eta honarte taldekideei buruzkoak, bihar jarraituko dut balorazio gehiagorekin, edo ez. Ostiral on!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina