AZAROAK 28 (errekapitulazio unea: datuak)

Irakurle maitea, faltan bota al nauzu? Berdin zait nitaz oroitu zaren ala ez, halere hemen naiz bueltan, zure egun aspergarri horiek xaxatzeko asmotan, ea lortzen dudan.

Hogeitazortzi egun igaro ditut etxetik kanpo, urruti, oso urruti, beste mundu batean, nire egunerokotasunetik urrun, oso urrun, hemengoa erabat ahazteraino.
Gaur, jada etxean, hangoa zait urrun, ia ahazteraino, eta hori gertatu aurretik laburbilketa egiteko unea heldu zait, datuak biltzekoa, balorazioa egitekoa, ziurrenik berriro biziko ez dudan esperientziaren oroitzapena idaztekoa.

Ez da erraza horrelako esperientzia bat hitz gutxitan laburbiltzea, beti dago onetik eta txarretik, baina gogoak une gozoak oroitzeko ohitura izaten du. Saiatuko naiz sentipen guztiak zintzoki adierazten, errealista izaten, gazitik eta gozotik, guztietatik uneak ateratzen.

Hasteko datuak. Batzuentzat tontakeria bat izango da, baina niretzat inportanteak dira datuak, finean, bidai honen helburua trekking bat burutzea baitzen, eta zer egin dudan eta gorputzak nola erantzun duen baloratzea inportantea izan daiteke etor daitezkeen esperientziei begira.

 Ba honako hauek dira zenbakiak:

Trekking egunak hemeretzi izan dira. Egun horietan gutxi gorabehera 235 km ibili ditugu, eta horietan egindako desnibel positiboa 14.782 m-koa izan da, eta desnibel negatiboa 13.347 m-koa.

Jiritik abiatu ginen oinez, 1.955 m-ra dagoen herritik, eta Luklan amaitu genuen, 2.860 m-ra dagoen herrian, lorturiko garaierarik handiena 5.370 m izan delarik. Trekkingeko zazpigarren egunetik aurrera hiru milatik gora ibili ginen Luklara heldu arte, horrek gorputzean eta, bereziki, buruan eragiten duen guztiarekin.

Fisikoki, oro har, ondo sentitu naiz, sasoian, baina oso gogorra izan da. Hiru milatik, eta, batez ere, lau milatik gora maldan gora joatea asko kostatzen da, oxigenoaren gutxitzeari, tenperatura hotzak gehitu behar zaizkio, eta horrek ez du asko laguntzen arnasa hartzerako orduan. Erraza izan dela esango banu gezurretan ariko nintzateke, zaila ere ez da izan, baina tarteka oso gogorra. Egun batzuetan izan dut gorpuzkera txarra eta egun batean gidariak atseden hartzeko esan zidan. Horri esker edo, etapa polit baina gogor bat galdu nuen. Beste bat, aldiz, ez egitea erabaki nuen, sufritzeko gogorik ez nuelako, zeren beste gauza batzuen artean esan dezaket ez naizela batere anbiziotsua kontu horietan. Egon nintekeen gaur esaten 5.600 m-ra heldu nintzela eta Everesteko izugarrizko argazkia ateratzeko parada izan nuela handik, baina erabaki nuen urrutiagotik ikusita nuela jada, eta ez nuela hiru orduz sufritzeko gogorik. Hala, lasai-lasai geratu nintzen lodgean irakurtzen, inolako kontzientzia-harrik gabe.

Gustura ibili naiz, disfrutatu dut, goizero porterrei emateko petatea prestatzeaz nazkatu naiz, baina oinez hasi eta arazo guztiak desagertu egiten ziren, hori baitu naturak, konektatzeko edota errekonektatzeko parada ematen dizula.  

Eta gaurkoz hemen utziko dut. Datozen egunetan jarraituko dut bidaiari buruzko iruzkin eta kontu gehiago adierazten. Bitartean, ondo lo egin!