Negua, txuria, beltza

elurra, hotza, haizea

izarapean goxo goxo egoteko eguna

zure gorputz epela sentitzekoa

zure hitz goxoak entzutekoa

zure mingain hezea dastatzekoa

zure gerrira helduta egotekoa

elurra, hotza, haizea

kalera irten eta

zure eskutik helduta paseatzekoa

zurekin elur gerra egitekoa

ondoren sutondoan biluztu eta

manta batez babestuta besarkatuta egotekoa

elurra, hotza, haizea

mendira joan eta aire hotza arnastuz

bizirik gaudela sentitzekoa

bizitza ederra dela ohartzekoa

askotan paisaia txuri baino

beltza ikusten badugu ere

bai, negua gainean da

elurra, hotza, haizea,...

Duela lau bat urte idatzitako pasadizoa!

EGUN TXARRA

Gaur, azkenaldian hain arrunt bilakatzen ari zaizkidan egun ahanzgarri horietako bat izan da, beno hobe esanda horrela hasi da, zeren amaierarako gauzak bere onera etorri baitira.

Esan dudanez gaurkoa egun beltza zen, iluna, ni neu hutsaren parekoa nintzen, puntu bat baino gutxiago gure unibertso zabalean. Nire bizitzak daraman norabidea neukan buruan eta ezin malkoak ekidin, isurtzen hasi dira, banaka, banaka, baina gelditu gabe. Nire inguruan dena zen ilun, ez nuen argi izpirik ikusten. Nirekin akordatuko diren pertsonak kontatzen hasi naiz, eta konbentzitua nengoen inork ez ninduela bere gogoan izango, ez une haietan behintzat, eta ni bakarrik, bihotza txikituta, ilusiorik gabe, negar malkoetan itotzen nire desgraziak, nire buruaz errukitzen, gero eta beherago, sakonago, ea behingoz hondoa ukitzen nuen.

Hala ere, adore apur bat hartuta, kirola egitera joatea erabaki dut, buruari atseden bat emateko asmoz, edo guztiz txoratzeko asmoz.

Igerilekura joan naiz, luze batzuk egin ditut (buruari eragiteari utzi gabe), ondoren ariketa batzuk egitera nindoanean nire aqua-gymeko taldekoekin, horietako bati zorabio bat eman dio. Esan dezadan emakumeak hirurogei urte inguru izango dituela honezkero,hala ere une horretan heriotza ikusi dut bere aurpegian, eta barkatuko didazue baina nire aurpegian irribarre bat irudikatu da, eta ez dezala inork pentsa haren zorigaitzaz alegeratu naizenik, ezta gutxiago ere, baina bere gaitzaren aurrean nire ditxosozko buruhauste, depresio edo dena zelako hori, huskeria iruditu zait eta berriro ere une batez bizipoza errekuperatu dut eta etxera bueltatu naiz nire terapiak benetan efektua izan duela, eta otu zait kasualitatez norbaitek joaten eta bueltatzen ikusi banau, harrituta geratuko zela, ze abiatu den neskak eta ordu eta erdira itzuli denak bi pertsona desberdin ziruditen.

Eta horrela amaitu zaizu eguna gaurkoz. Ohean ametsetan, irribarrea ezin kendu zeundela iruditu zaizu, baina hori beste kontu bat da, agian.

sentimenduak

Lehengoan irakurri nuen badirela pertsona batzuk sentitzen duten guztia adierazi behar dutenak eta ez badute hori egiten gaizki sentitzen dira, izugarrizko antsietatea sortzen zaie, eta horrekin batera tristezia, depresioa, gaizki egona azken finean.

Lasaitu nintzen ze hainbeste urteren ondoren nire gaitzaren nondik norakoa errebelatu zidan.

Neu horietakoa bainaiz, eta egia esan, askotan oso gaizki pasatzen dut eta ez dut jakiten zergatik, ba hori da, momentuan sentitzen ari naizena esan beharra, adierazi beharra, nire barrua hustu beharra eta ezin dudanean izugarrizko korapiloa jartzen zait sabelean eta zulo batean jausten hasten naiz, amaierarik gabeko zulo beltzean.

Halere askotan hitz egin dut, adierazi naiz, ahal izan dudan moduan, ez beti erarik egokienean, eta horrek lasaitzearekin batera besteekiko gaizki egona sortu izan dit, ze askotan jendeak ez du ulertzen esaten ari zarena edo ez du kokatzen momentuan, ez du enpatizatzen zurekin ez dakielako zertara datorren hori bapatean, edo une horretan zure adierazpenak inkomodatu egiten ditu eta zurekiko halako erretxazo bat sortzen zaie.

Aurrekoan harremanik ez dudan pertsona batekin akordatu nintzen, berarekin hitz egiteko izugarrizko gogoa sentitu nuen eta nola banekien hori ez zela gertatuko mezu bat bidali nion hori adieraziz, besterik gabe, eta lasai geratu nintzen, oso lasai, gainera iruditzen zait danontzat polita dela norbait uneren batean gurekin oroitzen dela jakiteak, ze oroitzapen horiek normalez goxoak izaten dira, eta bizitzan apreziatzen gaituen jendea dagoela jakiteak, eta bereziki zuzenean adierazten digutenean autoestimua igotzen digu, pilak kargatzen dizkigu.

Ez dakit berak nola hartuko zuen, agian inkomodo sentitu zen, agian nire hitzetan ez zegoen irakurketa bat egin zuen, baina ez dakit, eta ez dut jakingo, ze batzuk dena adierazteko beharra daukagun modu berean beste batzuk badirudi ez dutela sentitzen, edo sentimenduak adieraztea debekatu egin zaiela jaiotzeko momentu beretik.

Mundua horrela doa, hitz goxoak irainekin ordeztu ditugu, laztanak hostiekin, baina neuk behintzat naizen modukoa izaten jarraitu nahi dut, jarraituko dut, ze batzuetan ez ulertua sentitzen banaiz ere, eta horrek izugarrizko mina ematen dit, badakit hori dela bidea!

sarrionaindia

Durangoko azokan, Joseba Sarrionaindiaren saiakera berria eskuratzeko aukera izango dugula eta horren harira, "hau da ene ondasun guztia" diska-liburutik ateratako gustoko poema batzuk ekarri ditut hona.

PRESO EGON DENAREN GOGOA

Preso egon denaren gogoa

gartzelara itzultzen da beti.

Kalean juje, fiskal eta

abokatuekin gurutzatzen da

eta poliziek, identifikatu ez arren, 

beste inori baino gehiago

begiratzen diote, bere pausua 

sosegatua ez delako

edo sosegatuegia delako.

Bere bihotz barruan

Betirako kondenatu bat dago.

II. GALDERA

Presoa zelda bazterrean,

bakarrik mintzatzen bezala.

Baina ez, armiarma bati

galdetzen dio "Noiz arte?"

Armiarma, berehala, 

zintzilikatu eta haria

                     luzatzen jeisten da.

Eta badirudi hari luze hori dela

                       armiarmaren erantzuna.

gartzelako poemak 1980-1985

Ainarari eskutitza

Aupa gaztia! Zer moduz zaude?

Nik ere a zer nolako galderak egiten ditudan, nola egongo zara bost egun estatu españoleko polizia nazionalen eskuetan inkomunikaturik egon eta gero, (ez dut pentsatu ere egin nahi zer jasan behar izan duzun) eta orain auskalo nongo espetxetan, batek daki zenbat denborarako... baina badakizu, eskutitzak hasteko modu bat besterik ez da.

Nik kontatuko dizut nola doakidan niri. Ba egia esateko ez naiz gaizki bizi, lan eta soldata duinak dauzkat, opor onak, zer gehiago eska dezaket nire kolkoari begiratzen badiot? Baina nire begiek, zorionez, haratago ikusten dute, eta dakusatena ez zaie batere gustatzen ze beti gertatzen da zerbait eguna zapuzten duena.

Lehengo ostiralean lanera nindoala estatu españoleko irrati bat entzuten, albiste laburpen moduko bat ematen hasi ziren eta azken polizia operazioaren berri izan nuen orduan, baina hasieratik notizia emateko erabilitako kalifikatiboek (culebras, serpientes, cachorros, halako zerbait, ezin ditut zuzen gogoratu... Eskerrak irrati progreetan progreena zela!) sutan jarri ninduten. Gero lanera heldu eta egia esateko ez nuen ezer inorekin komentatu, ohituta gaude horrelakoak bizitzera, eta azkenean ezer gertatu ez balitz bezala jokatzen dugu. Arratsaldean jada etxean, lasaiago, interneten sartu eta zure izena irakurri nuen eta egia esango badizut ez ninduen sorpresaz harrapatu españolek darabilten estrategia ikusirik.

Zein da estrategia hori? Ez da oso azkarra izan behar jakiteko, lana egiten duen jendea paretik kentzea. Lana egin? Galdetuko du baten batek, ba bai, lana, lana gizartea aldatzeko, gazteen eskubideen alde, emakumeen eskubideen alde, ingurumena babesteko, herri honi dagozkion eskubideen alde; lana, eguneroko lana, talde lana, auzo lana, herri lana... Hori baita zuek eta zuen aurretik eraman dituzten ehunka gaztek egin duten delitua; antolatu gizartea eraldatzeko.

Badakizu ETAk ekintza armatuen etena iragarri zuenetik 35 lagun atxilotu dituela estatu españolak? Eta urtea hasi zenetik ustezko Segi-ko kide izateagatik 94 gazte atxilotu dituztela? Baina zer kontatuko dizut zuri, ederki dakizu hori guztia, eta bai, hori hemen, gure Euskal Herri txiki honetan Europaren erdian, XXI. mendean, estatu itxuraz bakezale eta demokratiko batean...

Eta bizitzak aurrera darrai normala balitz bezala. Ez, ezin dut gehiago, "ya no me callo", gure garaia heldu da, herritarrok ez baditugu gure eskubide zibil eta politikoak defendatzen, zeinek egingo du?

Herri hau beste eszenatoki batera eraman nahi badugu, bakoitzak gure esparrutik lanean hasi beharko dugu (batzuek jarraitu), isildu gabe, sukaldeko lana egiten, eta horretarako Ainara gehiago behar ditugu.

Egia esango badizut eta kursi geratzeko beldurrik gabe, oso harro sentitzen naiz zure ibilbidean une batez irakasle izanaz. Inor gutxietsi gabe nik zu bezalako ikasle gehiago nahi ditut eta Euskal Herriak oro har zu bezalako gazte gehiago behar ditu, eta hori ez da ondo gelditzeko, benetan sentitzen dudalako baizik.

Beno gaztia, amaitzera noa. Zauden ziegan zaudela muxu handi bat eta besarkada bero bat. Animo eta eutsi goiari garaipena geurea izango da eta!

Zoriontasunaren liburua

Honek ez digu zoriontasunik ekarriko, baina lur jota gaudenean jarraitzeko moduko aholkuak dira, bizitzaren alderdi positiboak ikusteko, geure burua gehiago baloratzeko, disfrutau!

EUSKALDUNA NAIZ ETA HARRO NAGO

Kantak dio "euskalduna naiz eta harro nago". Nik horrela bizi dut, harro nago euskalduna izateaz, baina ez diot hori harrokeriaz, harrotasunez baizik. Euskalduna naiz Euskal Herrian jaio, hazi, hezi eta bizi naizelako. Madrilen jaio izan banintz ez dakit zer sentituko nintzatekeen, madrileño, español, batek daki, baina Euskal Herritarra naiz eta punto.

Ez naiz beste batzuk baino gehiago, ez eta gutxiago ere; ez naiz beste batzuk baino hobea, ezta okerragoa ere. Naizena naiz, hori da dena.

Gure herria bere inguruko beste herrietatik desberdina da, hasteko, eta horrek bereizten gaitu gehien, beste hizkuntza bat daukagu, geurea dena Euskara, eta ondorioz baita beste kultura bat ere, ez hobea, ez okerragoa, beste bat, desberdina. Horrek bereizten gaitu estatu españoleko beste herrietatik.

Zer dut nik andaluz batekin, argentino batekin baino gehiago lotzen nauenik? Ezer gutxi, agian kulturalki antz gehiago daukagu argentinoekin andaluzekin baino.

Euskalduna naiz eta herri bat ondo funtzionatzeko erarik egokiena gertutik gestionatzea da, norberak gestionatzea, ez kanpotik.

Euskal Herriak gaitasun ekonomikoa, soziala, kulturala, teknologikoa dauzka bere burua gobernatzeko. Independentista naiz benetan sinisten dudalako herri hau aurrera eramateko gaitasun guzti horiek geuk garatu behar ditugula, ingurukoekin harremanak edukiz eta elkarlana bultzatuz, baina erabakiak guk geuk hartuz.

Ez dut uste astakeria bat denik, gure etxeko asuntoak auzoen artean konpontzen ditugu eta ez kale guztiko bizilagunak bilduz, arazoak etxe bakoitzean desberdinak baitira.

Gauzak horrela dira, sinpleak, zeren beldur dira herri honi bere eskubideak ukatzen dizkietenak?

Gure garaia heldu da, herri honen etorkizunerako beste zerbait nahi dugunok lanean hasi behar dugu, bakoitza bere esparrutik jendeari ikusaraziz, konbentzituz independentzia dela danontzat aukerarik onena, eta hori egiteko eguneroko adibideekin nahikoa dugu baina gure ahotsa entzunarazi behar dugu, apaltasunez baina erabakiorki, garaipena denon esku baitago.

Euskal iheslari politikoen mezua Sarrionaindiaren ahotsean.

Orain topatu dut nik bideo hau, benetan interesgarria eta bizi garen garaietan ezinbestekoa.

ITZALEAN

Txikitan txikiegi ote zinen niretzat

Kontua da ez nuela zugan erreparatu

Aldamenean eduki zaitut urteetan

Bainan nire handitasunak ez ninduen zu ikusten uzten

Orain zu ote zara handiegi niretzat

Kontua da zure inguruan egon arren

Ez nauzula ikusten

Edo ikusten banauzu

Ez duzula nigan erreparatu

Zein paradoxikoa den bizitza

Beti nahi dugu eduki ezin duguna

Edo beti heltzen gara berandu gure ametsetara

Edo besteen ametsak esku tartean urtzen zaizkigunean

Orduan bakarrik bizi nahi ditugu

Inoiz egingo al zaigu errealitate norbaiten ametsik?

Eta horrela igaroko zaigu bizitza

Handitasuna txikitzen zaigun bitartean

AMETSAK AMETS

Hasieran zinema zuzendaria izan nahi nuen

Baina filmak zinema aretoetan ikustearekin konformatu naiz
Ondoren idazlea izan nahi nuen
baina liburutegietan harturiko liburuak irakurtzearekin konformatu naiz

Hurrengo batean argazkilaria izan nahi nuela pentsatu nuen

Baina besteek egindako erretratuak erakustaretotan ikustearekin konformatu naiz

Zurekin egon nahi dut

Baina zurekin amets egitearekin konformatu beharko dut.