Zoriontasunaren liburua

Honek ez digu zoriontasunik ekarriko, baina lur jota gaudenean jarraitzeko moduko aholkuak dira, bizitzaren alderdi positiboak ikusteko, geure burua gehiago baloratzeko, disfrutau!

EUSKALDUNA NAIZ ETA HARRO NAGO

Kantak dio "euskalduna naiz eta harro nago". Nik horrela bizi dut, harro nago euskalduna izateaz, baina ez diot hori harrokeriaz, harrotasunez baizik. Euskalduna naiz Euskal Herrian jaio, hazi, hezi eta bizi naizelako. Madrilen jaio izan banintz ez dakit zer sentituko nintzatekeen, madrileño, español, batek daki, baina Euskal Herritarra naiz eta punto.

Ez naiz beste batzuk baino gehiago, ez eta gutxiago ere; ez naiz beste batzuk baino hobea, ezta okerragoa ere. Naizena naiz, hori da dena.

Gure herria bere inguruko beste herrietatik desberdina da, hasteko, eta horrek bereizten gaitu gehien, beste hizkuntza bat daukagu, geurea dena Euskara, eta ondorioz baita beste kultura bat ere, ez hobea, ez okerragoa, beste bat, desberdina. Horrek bereizten gaitu estatu españoleko beste herrietatik.

Zer dut nik andaluz batekin, argentino batekin baino gehiago lotzen nauenik? Ezer gutxi, agian kulturalki antz gehiago daukagu argentinoekin andaluzekin baino.

Euskalduna naiz eta herri bat ondo funtzionatzeko erarik egokiena gertutik gestionatzea da, norberak gestionatzea, ez kanpotik.

Euskal Herriak gaitasun ekonomikoa, soziala, kulturala, teknologikoa dauzka bere burua gobernatzeko. Independentista naiz benetan sinisten dudalako herri hau aurrera eramateko gaitasun guzti horiek geuk garatu behar ditugula, ingurukoekin harremanak edukiz eta elkarlana bultzatuz, baina erabakiak guk geuk hartuz.

Ez dut uste astakeria bat denik, gure etxeko asuntoak auzoen artean konpontzen ditugu eta ez kale guztiko bizilagunak bilduz, arazoak etxe bakoitzean desberdinak baitira.

Gauzak horrela dira, sinpleak, zeren beldur dira herri honi bere eskubideak ukatzen dizkietenak?

Gure garaia heldu da, herri honen etorkizunerako beste zerbait nahi dugunok lanean hasi behar dugu, bakoitza bere esparrutik jendeari ikusaraziz, konbentzituz independentzia dela danontzat aukerarik onena, eta hori egiteko eguneroko adibideekin nahikoa dugu baina gure ahotsa entzunarazi behar dugu, apaltasunez baina erabakiorki, garaipena denon esku baitago.

Euskal iheslari politikoen mezua Sarrionaindiaren ahotsean.

Orain topatu dut nik bideo hau, benetan interesgarria eta bizi garen garaietan ezinbestekoa.

ITZALEAN

Txikitan txikiegi ote zinen niretzat

Kontua da ez nuela zugan erreparatu

Aldamenean eduki zaitut urteetan

Bainan nire handitasunak ez ninduen zu ikusten uzten

Orain zu ote zara handiegi niretzat

Kontua da zure inguruan egon arren

Ez nauzula ikusten

Edo ikusten banauzu

Ez duzula nigan erreparatu

Zein paradoxikoa den bizitza

Beti nahi dugu eduki ezin duguna

Edo beti heltzen gara berandu gure ametsetara

Edo besteen ametsak esku tartean urtzen zaizkigunean

Orduan bakarrik bizi nahi ditugu

Inoiz egingo al zaigu errealitate norbaiten ametsik?

Eta horrela igaroko zaigu bizitza

Handitasuna txikitzen zaigun bitartean

AMETSAK AMETS

Hasieran zinema zuzendaria izan nahi nuen

Baina filmak zinema aretoetan ikustearekin konformatu naiz
Ondoren idazlea izan nahi nuen
baina liburutegietan harturiko liburuak irakurtzearekin konformatu naiz

Hurrengo batean argazkilaria izan nahi nuela pentsatu nuen

Baina besteek egindako erretratuak erakustaretotan ikustearekin konformatu naiz

Zurekin egon nahi dut

Baina zurekin amets egitearekin konformatu beharko dut.

BIZITZA

Poetak zioen bizitzea hori dela

Maitasunaren bila ibiltzea urtietan zehar

Eta hortan ni aditu xamarra naiz

Hortan joan zaizkit azken hamar urteak

Edo agian azken hogeitamarrak

Eta aurretik dauzkadan horiek ere

Hortan pasako ditudala iruditzen zait

Izugarria da

hain triste eta bakarrik bizi naizen honek

neuk daukat bizitzaren sekretua

eta inguruan dauzkadanak pentsatzen dute

nire bizitzarekin zer egin ez dakidala

inozo halakoak

jakingo balute

nik dakidala bizitzea zer den

ez beraiek

IMAJINAZIOA

Nire leihotik zure etxea ikus dezaket

Eta imajinatzen dut

Nolakoa izango den zure logela

Zein liburu izango duzun mesanotxean

Zein erretratuk edo koadrok jantziko dituzten zure paretak

Zein kolorek argiztatuko duten zure espazioa

Zein diskak joko duen zure aparatu estereofonikoan

Zein filma egongo den ipinia zure dvdan

Eta bereziki imajinatzen dut nolakoa izango den zure loa

Zer ez nuen nik emango lo hori zaintzeagatik

Gau batez besterik ez bada ere

Baina imajinatzekotan

Hobe imajinatzea gauero zaintze zaitudala

Zure aingeru goardakoa naizela

Zu konturatu ez arren

Horrela ere

Pozik biziko nintzateke

ETAren adierazpenen harira

Beste mundu batekoa izango naiz seguruen, amari galdetu beharko diot zein planetakoa den, ze atzo eta gaur egunkari, irrati eta telebistetan irakurri, entzun eta ikusi ditudanak flipatu arazi egiten naute.

Gure herriak gatazka politiko bat bizi du (batzuk hori ikusi nahi ez arren) eta gatazka politiko horren ondorioz gatazka armatu bat ere bizi du. 

Batzuentzat hori da gatazka bakarra, armatua alegia, eta hori aitzakitzat erabiliz herri honi hainbat eskubide ukatzea argudiatzen dute. 

Horrez gain, sektore batek beldurra bizi izan du bere larruan ETAren mehatsua dela eta, (beste sektore batek beldurra bizi izan duen eta egun bizi duen modu berean, baina gaur ez naiz horietaz arituko) ulertzekoa.

Ni ez naiz bizitza edozein preziotan defendatzen duen horietakoa, batzuk buruarekin paretan joko dute agian nire etika, moral "faltagatik". Niretzat bizitza arnasa hartzea baino zerbait gehiago da, bizitza duintasunaren eta justiziaren eskutik doan zerbait da, baina beste batzuentzat ez. 

Beste batzuek bizitza (arnasa hartzea) edozein gauzaren gainetik jartzen duten balore bat da, ez dut konpartitzen baina ulertzen dut, eta horien adierazpenak dira hain zuzen ere ulertzen ez ditudanak.

ETAk, erakunde armatu batek, hilabeteak direla erabaki zuen ekintza armaturik ez zuela burutuko, atzo jakin genuen eta askorentzat berri pozgarria izan da arrazoi desberdinengatik. Batzuk aipatzearren inorentzat atseginak ez diren erasoak gertatuko ez direla esan nahi baitu; aitzakitzat hori erabili dutenek orain beste jarrera batzuk hartu beharko dituztelako edo beste aitzakia batzuk erabili herri honek bizi duen eskubideen ukazioa defendatzeko,...

ETAren adierazpena nahikoa den, ez den, ... horretan hastea ez al da debate antzua? Eta hori da medio gehienetan eta politikari askorengan entzun ahal izan duguna. Nondik eraiki behar dugu etxea teilatutik ala sototik?

Ez al lukete agintari guztiek eta gizarte guztia pozik egon beharko ekintza armaturik egongo ez delako (ETAren aldetik esan nahi dut)? Ez al da hori hasiera ona, aurrera pausoak ematen hasteko? Eta ez al da optimismoa inguruan zabaldu behar duguna, herritar guztiok giro horretan pixkanaka presioa eginez egoerak atzera bueltarik izan ez dezan, benetako prozesu demokratiko bat ireki dadin eta herri honetako eragile guztiek, berriro diot guztiek, eta berdintasun baldintzetan parte har dezaten?,...

Baina ez, gehienen mezua ezkorra izan da (indar abertzale batzuen kasuan salbu), askorentzat piztu den itxaropena zapuztu nahi dutela dirudi, badakit askotan politiko batzuen jarrerak halakoa izan behar duela, segun eta zein bandotan dagoen, baina ez dakit konturatzen ote diren sortzen duten ezinegonaz, erabiltzen duten maltzurkeriaz..., finean justizian oinarritutako bake batetik oso urrun dagoen mezua zabaltzen dute inguruan eta hori guztia bueltan etortzen da lehenago edo beranduago.

Benetan flipatuta nago, ez dut ulertzen, baina ni pozik nago eta nire esku dagoen guztia egingo dut prozesu bat martxan jar dadin eta egoerak apurka apurka aurrera egin dezan atzera bueltarik gabe, merezi dugulako, asko sufritu dugu jada, herri honek merezi duelako, Euskal Herriak merezi duelako.

Bakarrik ala? Deitu

Señor No-ren tema ona

Argentinatik jasotako idatzia

UN JUEZ QUE AVALA LAS TORTURAS NO PUEDE ENSUCIAR LA MEMORIA DE NUESTROS 30 MIL DESAPARECIDOS

El próximo jueves 12 de agosto, en la ciudad de La Plata se realizará la presentación del Informe 2010 del Comité contra la Tortura, elaborado por la Comisión Provincial por la Memoria. Allí, rodeado por auténticos luchadores por los derechos humanos y militantes comprometidos con la necesidad de aplicar justos castigos a los militares y civiles ligados a la dictadura militar, hablará el juez represor español Baltasar Garzón.

Queremos señalar que la presencia de un sujeto como Garzón en numerosos eventos vinculados a los DDHH en Argentina, ofende la memoria de lucha de tantas y tantos compañeros que entregaron su libertad y hasta su vida por cambiar una sociedad injusta, que batallaron contra empresarios ladrones, militares, policías torturadores, y jueces que avalaban estos comportamientos, y lo hicieron por generar el nacimiento de otra Argentina, donde el pueblo gozara de libertad, justicia y soberanía. Un país donde no tuvieran cabida precisamente, explotadores ni explotados, pero tampoco personajes nefastos como Garzón, un hombre que en su país ha dedicado gran parte de su vida a servir juiciosamente a gobiernos que hicieron de la represión y la aplicación de las políticas hambreadoras impuestas por el capitalismo, una fórmula de aplicación cotidiana.

Con este juez del que hablamos, se da un fenómeno muy especial en nuestro país: por "falta de información", por oportunismo o simplemente por dar la espalda a una auténtica política de defensa de los derechos humanos, el magistrado español es venerado casi hasta la impudicia, por algunos ex militantes argentinos y otros con los que seguimos coincidiendo en la lucha popular. Y ocurre, por más que se lo quiera ignorar,  que Garzón ha sido la pieza fundamental en las políticas de represión aplicadas por el Estado español contra los luchadores y luchadoras del País Vasco y de otras nacionalidades oprimidas. De esta manera, es el culpable de que,  miles de jóvenes imbuidos con los mismos principios, idéntica pasión e igual compromiso que nuestros 30 mil desaparecidos, hayan sido enviados a la cárcel por 10, 20 o 30 años por el sólo hecho de reivindicar los derechos de su patria invadida y controlada por el poder económico y militar español.

Garzón es también el que abrió las puertas para que estos mismos luchadores y luchadoras, que sufrieron torturas en los cuarteles policiales, hayan permanecido en manos de monstruos similares a los de la ESMA, Orletti o El Olimpo, precisamente por la aplicación de la llamada "doctrina Garzón" que permite que los detenidos puedan ser "interrogados" en un prolongado período de incomunicación.

Garzón es culpable de que chicas muy jóvenes se desesperaran hasta las lágrimas en las cabinas acristaladas y herméticas de ese tribunal de excepción que es la Audiencia Nacional española (continuidad de los peores tribunales franquistas), a fin de que el insensible juez (amo y señor de vidas y libertades) escuchara sus relatos de violaciones continuas por parte de agentes policiales. Mientras que el "todopoderoso", ahora tan ponderado por compañeros que también sufrieron torturas en tiempos de Videla y Masera, se limitara a sonreir o bostezar, y con su dedo dictatorial marcara el camino de la prisión, sin escuchar argumentos, descargos o pruebas en contrario elevados por un grupo de abogados, ellos también expuestos a ir a la cárcel por "defender a terroristas".

Garzón es el hombre que le sugirió al genocida y ahora ex presidente colombiano Uribe Vélez que aplicara la "doctrina" que lleva su nombre para golpear -a través de interrogatorios que siempre terminan en tortura- las estructuras de la insurgencia, vendiendo para ello los "excelentes resultados" que esos métodos significaron para "la lucha antiterrorista en el Pais Vasco".

Garzón es amigo directo de la oposición al presidente venezolano Hugo Chávez. Metió sus narices en Caracas con la idea de denunciar que el gobierno bolivariano persigue a quienes defienden "la libertad de expresión", y por ello recibió una digna respuesta del pueblo y los gobernantes venezolanos, quienes lo trataron de "cómplice de los escuálidos" y "payaso colonial".

Por todo ello,  no avalamos, y condenamos enfáticamente, que un juez de semejantes antecedentes pueda venir a dictar cátedra a los argentinos sobre derechos humanos, la tortura y sus consecuencias Como un vulgar camaleón, Garzón especula con que a 15 mil kilómetros de distancia, su comportamiento puede ser perdonado o desconocido. No es ni puede ser así: en nombre de los principios y el coraje con que nuestros queridos luchadores y luchadoras enfrentaron a la derecha reaccionaria, a la dictadura y a sus cómplices, para nosotros y nosotras, GARZÓN MERECE TODO NUESTRO REPUDIO POR SER PARTE ACTIVA DE LOS APARATOS DE REPRESIÓN DEL ESTADO ESPAÑOL.

No valen disculpas ni atajos a la hora de defender los derechos humanos y condenar la tortura allí donde se produzca.

Amigas y Amigos del Pueblo Vasco  (Euskal Herriaren Lagunak)